Μήπως το παιδί σου δεν χρειάζεται περισσότερη αγάπη αλλά περισσότερα όρια;
«Η αγάπη χωρίς όρια είναι σαν ένα ποτάμι χωρίς όχθες. Απλώνεται παντού, αλλά δεν οδηγεί πουθενά»
Όλοι οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους. Και οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η αγάπη από μόνη της αρκεί.
Μόνο που πολλές φορές, το παιδί δεν χρειάζεται περισσότερη αγάπη. Το αγαπάς ήδη πολύ. Η ανάγκη είναι για περισσότερα όρια.
Η παρεξήγηση της αγάπης
Στη σύγχρονη κουλτούρα, οι γονείς συχνά φοβούνται να πουν «όχι». Νομίζουν ότι η αυστηρότητα ισούται με απόρριψη, ότι τα όρια πληγώνουν και τραυματίζουν το παιδί ή ότι «χαλάνε» τη μεταξύ τους σχέση και τους απομακρύνουν.
Στην πραγματικότητα, τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς όρια:
– δυσκολεύονται να διαχειριστούν τη ματαίωση,
– μπερδεύονται για το τι είναι ασφαλές και τι όχι,
– γίνονται ανυπόμονα, αγχώδη ή επιθετικά.
Η αγάπη χωρίς πλαίσιο, χωρίς όρια μπορεί να οδηγήσει σε χάος.
Σημάδια ότι το παιδί χρειάζεται όρια
– Δυσκολεύεται να δεχτεί το «όχι» χωρίς έντονα ξεσπάσματα.
– Διακόπτει συνεχώς ή απαιτεί προσοχή κάθε στιγμή.
– Δείχνει μικρή ανοχή στη ματαίωση ή στη συνεργασία με άλλους.
– Δοκιμάζει διαρκώς τα όρια (σου λέει «όχι» για να δει την αντίδρασή σου).
Τα όρια ως φροντίδα
Τα όρια δεν είναι τιμωρία. Είναι πλαίσιο ασφάλειας. Σημαίνουν «σε νοιάζομαι τόσο, που θα σε σταματήσω πριν βλάψεις τον εαυτό σου ή κάποιον άλλο».
Ένα παιδί που γνωρίζει τα όρια μαθαίνει:
– να εμπιστεύεται τον κόσμο γύρω του,
– να ρυθμίζει τη συμπεριφορά του,
– να αναγνωρίζει τις ανάγκες και των άλλων.
Ο γονιός που λέει «όχι»
Το «όχι» δεν σε κάνει σκληρό γονιό. Σε κάνει υπεύθυνο. Είναι το σημείο όπου η αγάπη μεταφράζεται σε πράξη.
– «Όχι, δεν μπορείς να έχεις ό,τι θέλεις αμέσως».
– «Όχι, δεν είναι όλα επιτρεπτά».
– «Όχι, δεν θα ανεχτώ να πληγώνεις εμένα ή άλλους».
Το «όχι» με σταθερότητα και συνέπεια γίνεται μάθημα ζωής.
Απλοί τρόποι για τον γονιό να βάλει περισσότερα όρια
– Σταθερότητα: δώσε το ίδιο μήνυμα κάθε φορά, χωρίς παζάρια.
– Σαφήνεια: χρησιμοποίησε απλές, κατανοητές οδηγίες (π.χ. «Τώρα είναι ώρα για ύπνο»).
– Συνέπεια: αν έχεις πει κάτι, τηρείται.
– Ηρεμία: μίλα χωρίς φωνές αλλά με σταθερό τόνο που δείχνει σιγουριά.
– Επιβράβευση: αναγνώρισε όταν το παιδί συνεργάζεται («Μπράβο που σταμάτησες όταν σου το ζήτησα»).
Αγάπη + Όρια = Αληθινή σχέση
Η αγάπη είναι το έδαφος. Τα όρια είναι οι γραμμές που δίνουν σχήμα.
Μαζί χτίζουν έναν χώρο όπου το παιδί νιώθει ασφαλές να αναπτυχθεί.
Μην φοβάσαι να βάλεις όρια. Το παιδί σου δεν θα σε αγαπήσει λιγότερο.
Θα σε αγαπήσει με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη.
Παιδί και Διαδίκτυο: Πώς μπορούμε να το καθοδηγήσουμε με ασφάλεια
Στη σημερινή εποχή, τα παιδιά μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου το διαδίκτυο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας. Από μικρή ηλικία, χρησιμοποιούν οθόνες για παιχνίδι, επικοινωνία και μάθηση. Ωστόσο, η έκθεση στον ψηφιακό κόσμο φέρνει μαζί της και προκλήσεις: υπερβολική χρήση, ακατάλληλο περιεχόμενο, επιρροή από τα social media, διαδικτυακό εκφοβισμό.
Οι γονείς συχνά νιώθουν αμήχανοι απέναντι σε έναν ψηφιακό κόσμο που αλλάζει ταχύτατα: Πώς να θέσουν όρια χωρίς να γίνουν αυταρχικοί; Πώς να προστατεύσουν, χωρίς να ελέγχουν υπερβολικά; Πώς να μάθουν στα παιδιά να κινούνται με υπευθυνότητα και κριτική σκέψη; Πώς μπορούν να επιτρέψουν στα παιδιά να αξιοποιούν τις ευκαιρίες του διαδικτύου, χωρίς να κινδυνεύουν;
Η απάντηση δεν βρίσκεται στην απαγόρευση, αλλά στην καθοδήγηση και στην ανοιχτή επικοινωνία. Δεν χρειάζεται να “απαγορεύσουμε” το διαδίκτυο· χρειάζεται να μάθουμε στα παιδιά να το χρησιμοποιούν με σύνεση, κριτική σκέψη και υπευθυνότητα.
Αυτό σημαίνει να κατανοήσουμε πρώτα ποιες είναι οι ανάγκες και οι κίνδυνοι κάθε ηλικίας, να γνωρίζουμε ποια όρια έχουν νόημα και κυρίως να αναπτύξουμε επικοινωνία εμπιστοσύνης. Όταν ένα παιδί νιώθει ότι μπορεί να μιλήσει για ό,τι βλέπει ή βιώνει στο διαδίκτυο χωρίς φόβο επίπληξης, τότε έχουμε ήδη κάνει το πιο ουσιαστικό βήμα πρόληψης.
Η καθοδήγηση δεν απαιτεί τεχνολογικές γνώσεις, αλλά ενσυναίσθηση, συνέπεια και επίγνωση του ρόλου μας. Το να ρωτάμε, να ακούμε και να δείχνουμε ενδιαφέρον για τον ψηφιακό τους κόσμο είναι πράξεις βαθιάς φροντίδας. Παράλληλα, η εξοικείωση με απλά εργαλεία γονικού ελέγχου, η συζήτηση για τον χρόνο οθόνης και η καλλιέργεια ψηφιακής παιδείας είναι πρακτικές που βοηθούν την οικογένεια να πορευθεί με ασφάλεια.
Για να σε βοηθήσω σε αυτή τη διαδικασία, δημιούργησα έναν δωρεάν οδηγό με τίτλο «5 βασικοί κανόνες ασφαλούς πλοήγησης στο διαδίκτυο» — ένα πρακτικό σημείωμα που μπορείς να διαβάσεις μέσα σε λίγα λεπτά και να εφαρμόσεις άμεσα.
Κατέβασε το δωρεάν pdf εδώ
Το διαδίκτυο μπορεί να γίνει ένας χώρος γνώσης και δημιουργίας, αρκεί το παιδί να έχει δίπλα του έναν ενημερωμένο και διαθέσιμο γονέα.
Η ασφάλεια ξεκινά από τη σχέση γονιού και παιδιού, όχι από το φίλτρο της συσκευής.
Αν θέλεις να προχωρήσεις ένα βήμα παραπέρα, το ασύγχρονο σεμινάριο “Παιδί και Διαδίκτυο” έχει σχεδιαστεί ειδικά για γονείς που θέλουν να κατανοήσουν εις βάθος τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά αλληλεπιδρούν με τον ψηφιακό κόσμο.
Θα μάθεις:
– πώς να θέτεις υγιή όρια χωρίς συγκρούσεις
– πώς να μιλάς με το παιδί σου για την online ασφάλεια
– πώς να ενισχύσεις την αυτορρύθμιση και την υπευθυνότητά του.
Δες το σεμινάριο “Παιδί και Διαδίκτυο” εδώ
Μάθετε Περισσότερα
Παιχνίδια: υπάρχουν πραγματικά αγορίστικα και κοριτσίστικα;
Μια βόλτα στα παιχνιδάδικα αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι τα παιχνίδια παρουσιάζονται ως κατάλληλα για αγόρια ή για κορίτσια, πωλούνται σε διαφορετικά τμήματα, έχουν διαφορετικό χρώμα. Έτσι, δίνεται στα παιδιά το μήνυμα ότι δεν είναι διαθέσιμες όλες οι δυνατότητες για παιχνίδι, με αποτέλεσμα να αποκλείονται από ένα εύρος εμπειριών και δεξιοτήτων.
Πολλά από τα παιχνίδια ενισχύουν στερεότυπες αντιλήψεις για τους ρόλους των φύλων. Κλασικά παραδείγματα αποτελούν παιχνίδια που περιλαμβάνονται στα είδη νοικοκυριού, απευθύνονται κυρίως στα κορίτσια και δίνουν το μήνυμα ότι η οικιακή εργασία είναι γυναικεία υπόθεση. Τα παιχνίδια για κορίτσια τα ενθαρρύνουν να κάθονται και να παίζουν ήσυχα και όχι να συμμετέχουν σε παιχνίδια δράσης. Παράλληλα, διδάσκουν στα κορίτσια πόσο σημαντική είναι η εμφάνιση για την κοινωνική αποδοχή. Τα παιχνίδια αυτά προωθούν ένα συγκεκριμένο ανέφικτο πρότυπο ομορφιάς το οποίο μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες. Είναι ανησυχητικό ότι η διάγνωση των διατροφικών διαταραχών γίνεται σε όλο και μικρότερες ηλικίες κοριτσιών. Γενικά, τα “κοριτσίστικα” παιχνίδια επηρεάζουν αρνητικά την αυτοεικόνα των κοριτσιών, την αυτοεκτίμησή τους και τις μελλοντικές προοπτικές τους στην προσωπική και επαγγελματική ζωή.
Η έρευνα στους καταλόγους παιχνιδιών από τον 20ό αιώνα μέχρι σήμερα δείχνει ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντα όπως τώρα. Ο κανόνας ήταν τα ουδέτερα ως προς το φύλο παιχνίδια. Δεν υπάρχει γονίδιο που δίνει στα αγόρια ειδικά ταλέντα στην κατασκευή, ούτε κανένα ροζ γονίδιο πριγκίπισσας στα κορίτσια.
Χρειάζεται να αποδομήσουμε τα στερεότυπα ότι τα κορίτσια και τα αγόρια έχουν διαφορετικές ανάγκες και ενδιαφέροντα στο παιχνίδι. Σε μερικά αγόρια αρέσουν οι κατασκευές και άλλα θα ενθουσιάζονταν να παίζουν “σπιτάκια” αν τους δινόταν η ευκαιρία. Σε μερικά κορίτσια αρέσουν οι πριγκίπισσες και σε άλλα οι υπερ-ήρωες. Υπάρχουν πολύ περισσότερες διαφορές μεταξύ των παιδιών και ελάχιστες μεταξύ των δύο φύλων. Είναι σημαντικό, επιπλέον, να προσέξουμε ότι τα “αγορίστικα” και “κοριτσίστικα” παιχνίδια έχουν και διαφορετικό εκπαιδευτικό περιεχόμενο, γεγονός που έχει σχέση με την εκπαιδευτική επιτυχία και τις επαγγελματικές επιλογές αργότερα.
Υπάρχει ανάγκη για περισσότερα παιχνίδια σε ένα ευρύ φάσμα χρωμάτων και με ποικιλομορφία θεμάτων, τόσο για τα αγόρια όσο και για τα κορίτσια. Μήπως να το έχουμε στο νου μας την επόμενη φορά που θα επισκεφθούμε ένα κατάστημα παιχνιδιών;
*Το άρθρο έχει βασιστεί σε κείμενα της Δήμητρας Κογκίδου, Καθηγήτριας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ και συγγραφέα του βιβλίου “Πέρα από το ροζ και το γαλάζιο: Όλα τα παιχνίδια για όλα τα παιδιά”.
Μάθετε Περισσότερα
Νέα σχολική χρονιά: Πώς συμπαραστεκόμαστε στο παιδί
Μια νέα σχολική χρονιά ξεκινά. Και βέβαια, όταν αναφερόμαστε στο σχολείο μιλάμε από το νηπιαγωγείο μέχρι και την γ’ λυκείου. Κάθε τάξη ανεξάρτητα βαθμίδας είναι απαιτητική για τα παιδιά. Όσο δύσκολο και τρομακτικό μοιάζει το δημοτικό στα μάτια ενός μικρού εξάχρονου, το ίδιο δύσκολη και τρομακτική δείχνει και η γ’ λυκείου σε ένα δεκαεπτάχρονο έφηβο, που προετοιμάζεται για την εισαγωγή του στη τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η σχολική πορεία των παιδιών, η αντιμετώπιση των σχολικών τους υποχρεώσεων, οι επιδόσεις τους, επηρεάζονται πολύ από τη συμπεριφορά των γονέων. Από τις απαιτήσεις που έχουν οι γονείς, από την επαφή με τα παιδιά τους, από το πώς αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι το σχολείο.
Για να αποφύγουμε, λοιπόν, τις εντάσεις κατά τη διάρκεια της χρονιάς και να συμπαρασταθούμε στο παιδί μας μπορούμε να ακολουθήσουμε κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές:
Εξηγούμε στο παιδί ότι είμαστε σίγουροι για τις δυνατότητές του, πιστεύουμε σε εκείνο και το διαβεβαιώνουμε για την άνευ όρων αγάπη μας.
Δίνουμε στο παιδί κίνητρα για να μελετά και το ενθαρρύνουμε να μην τα παρατά στην πρώτη δυσκολία.
Το βοηθάμε να οργανώσει το χρόνο του και το πρόγραμμά του. Πολλά παιδιά δυσκολεύονται να οργανωθούν με αποτέλεσμα να μοιάζει σαν να τεμπελιάζουν ή να αδιαφορούν, ενώ μπορεί απλά να μην ξέρουν από πού να αρχίσουν.
Δε συγκρίνουμε ποτέ το παιδί μας με άλλα παιδιά.
Δεν το προσβάλλουμε και δεν το απαξιώνουμε ποτέ.
Αναγνωρίζουμε τα ταλέντα του παιδιού μας και τα υποστηρίζουμε ανεξάρτητα από τις προσωπικές μας φιλοδοξίες.
Είμαστε πάντα σε επαφή με τους εκπαιδευτικούς.
Είμαστε σε εγρήγορση για τυχόν αλλαγές στην απόδοση και στη συμπεριφορά του παιδιού. Μπορεί να συμβαίνει κάτι στη ζωή του που το δυσκολεύει.
Ενθαρρύνουμε το παιδί μας να είναι ο εαυτός του. Να ξέρει να υπερασπίζεται τον εαυτό του και να σέβεται τη διαφορετικότητα, καθώς και να ενημερώνει τους δασκάλους του αν αντιληφθεί ότι κάποιο παιδί χρειάζεται βοήθεια.
Θέτουμε τους κανόνες μας με ελαστικότητα, εξήγηση και διάλογο.
Ας θυμόμαστε πάντα πως είναι παιδιά και ας έχουμε στο μυαλό μας πώς ήμασταν εμείς ως μαθητές. Ας μην επαναλαμβάνουμε πράγματα και συμπεριφορές που ως παιδιά μας είχαν πληγώσει.
Μάθετε Περισσότερα
Συναισθηματική νοημοσύνη και το παιδί μας
Πιθανόν έχετε παρατηρήσει ότι τα τελευταία χρόνια οι μεγάλες εταιρείες και οργανισμοί αναζητούν εργαζόμενους που να διαθέτουν εκτός από πρακτικά προσόντα και υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη. Είναι γεγονός πως τις τελευταίες δεκαετίες η συναισθηματική νοημοσύνη έχει μελετηθεί εκτενώς και θεωρείται εξαιρετικά σημαντική όσον αφορά την επιτυχία στη ζωή και την ευτυχία του ατόμου και, βέβαια, την εξέλιξη του παιδιού σε έναν συναισθηματικά υγιή ενήλικα.
Ως συναισθηματική νοημοσύνη εννοείται ένα σύνολο δεξιοτήτων που αφορούν τα κίνητρα, την αξία που δίνουμε στον εαυτό μας, την επιμονή και υπομονή μας, την ανοχή στη ματαίωση, την προσαρμογή μας στις διάφορες αλλαγές και καταστάσεις, την καλή διαχείριση των συναισθημάτων μας, την κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων.
Για να κατορθώσει ένα άτομο να τα καταφέρει στη ζωή χρειάζεται να συνδυάσει τις γνωστικές του δεξιότητες και τα χαρακτηριστικά της συναισθηματικής του νοημοσύνης. Τα παιδιά με υψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης παρουσιάζουν καλύτερες ακαδημαϊκές επιδόσεις και έχουν μειωμένες πιθανότητες να κάνουν ανθυγιεινές και επικίνδυνες επιλογές. Η συναισθηματική νοημοσύνη συμβάλλει θετικά στην επιτυχία μελλοντικών σχέσεων, την υγεία, σωματική και ψυχική, και την ποιότητα ζωής.
Πώς μπορούμε να ενισχύσουμε τη συναισθηματική νοημοσύνη του παιδιού;
Ένας αποτελεσματικός τρόπος για να αναπτύξουν τα παιδιά τη συναισθηματική τους νοημοσύνη είναι η αφήγηση παραμυθιών. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μαθαίνουν να αντιλαμβάνονται τις καταστάσεις, να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους, να τα εκφράζουν, να συναναστρέφονται, να μοιράζονται και να είναι υπεύθυνα.
Επίσης, για την ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης είναι πολύ σημαντικό να ρωτάμε το παιδί ήδη από μικρή ηλικία πώς νιώθει και τι σκέφτεται για τα διάφορα θέματα που προκύπτουν στην καθημερινότητά του. Χρειάζεται να είμαστε σε θέση να το ακούσουμε και να αναγνωρίσουμε το συναίσθημά του, για παράδειγμα “φαίνεσαι θυμωμένος”. Ακόμη, προσέχουμε ώστε να μην απορρίπτουμε τα συναισθήματά του, για παράδειγμα αποφεύγουμε εκφράσεις όπως “μην κλαις, δεν υπάρχει λόγος να στενοχωριέσαι”.
Εννοείται πως οι γονείς θα πρέπει να εξετάζουν και τα δικά τους επίπεδα συναισθηματικής νοημοσύνης. Είναι πολύ σημαντικό να είμαστε και οι ίδιοι ανοιχτοί στα συναισθήματά μας, να μην τα κρύβουμε, να μην ντρεπόμαστε για ό, τι νιώθουμε και να μη φοβόμαστε να τα εκφράσουμε. Το παιδί για να αναπτύξει τη συναισθηματική του νοημοσύνη χρειάζεται γύρω του ενήλικες που γνωρίζουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους.
Ένα σημαντικό κομμάτι της συναισθηματικής νοημοσύνης αποτελεί η ενσυναίσθηση. Μιλάμε και δείχνουμε σεβασμό απέναντι στα συναισθήματα των άλλων εξηγώντας και δείχνοντας στο παιδί μας πώς νιώθουν οι άλλοι.
Εν κατακλείδι, όσον αφορά τη συναισθηματική νοημοσύνη του παιδιού είναι δική του δουλειά να μάθει πώς θα διαχειρίζεται τα συναισθήματα και δουλειά του κάθε γονιού να διδάξει αυτό το πώς.
Πηγή: todaywparent.com
Μάθετε Περισσότερα
Παιδί και tablet
Αγωνίζεστε να απομακρύνετε το παιδί σας από το tablet; Αυτός ο αγώνας συχνά καταλήγει σε δάκρυα και έντονους διαπληκτισμούς; Πολλές φορές φωνάζουμε στο παιδί από μακρυά: “Πέντε λεπτά ακόμα, μετά θα έρθεις για φαγητό!”
Τις περισσότερες φορές η δήλωση αυτή θα αγνοηθεί και θα μας οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε δυνατές φωνές, με αποτέλεσμα πέντε λεπτά αργότερα να πάμε και να να απενεργοποιήσουμε το tablet/ κινητό/ υπολογιστή, περιμένοντας το παιδί να δεχτεί ήσυχα την απόφασή μας να φάμε όλοι μαζί.
Στην πραγματικότητα, η απεμπλοκή του παιδιού από την οθόνη και η επιστροφή του στον πραγματικό κόσμο χωρίς ένταση είναι μια αρκετά δύσκολη υπόθεση.
Η επιστήμη πίσω από την οθόνη
Σας έχει τύχει να κοπεί το ηλεκτρικό ρεύμα κατά την διάρκεια ενός κρίσιμου ποδοσφαιρικού αγώνα; Να πατήθηκε καταλάθος ο διακόπτης “off” τη στιγμή που οι πρωταγωνιστές στη σειρά που παρακολουθούσατε ήταν έτοιμοι να φιληθούν;
Για τους ενήλικες είναι δύσκολο να βγούμε από την κατάσταση της ευχαρίστησης που δημιουργεί η οθόνη στο μυαλό μας. Για ένα παιδί μπορεί να είναι κυριολεκτικά τρομερό. Όταν παρακολουθούμε μια ταινία ή παίζουμε ένα παιχνίδι στον υπολογιστή, είμαστε διανοητικά σε έναν άλλο κόσμο. Οι οθόνες είναι υπνωτικές για το μυαλό μας. Το φως, οι ήχοι, ο ρυθμός των εικόνων βάζει τον εγκέφαλο σε μία άλλη διανοητική κατάσταση όπου αισθανόμαστε καλά και δεν θέλουμε να κάνουμε τίποτα άλλο.
Κατά τη διάρκεια αυτών των στιγμών, ο εγκέφαλός μας παράγει ντοπαμίνη, ένα νευροδιαβιβαστή που ανακουφίζει από το άγχος και τον πόνο. Όλα, λοιπόν, είναι καλά μέχρι να απενεργοποιηθεί ξαφνικά η οθόνη, τότε τα επίπεδα ντοπαμίνης στο σώμα πέφτουν απότομα, με αποτέλεσμα να δημιουργείται στο σώμα μια αίσθηση πόνου. Αυτή η πτώση ντοπαμίνης, το σωματικό αυτό σοκ ξεκινάει από την ώρα που τα παιδί απομακρύνεται απότομα από την οθόνη.
Δεν έχει σημασία ότι εσείς ξεκαθαρίσατε ότι τώρα πρέπει να κλείσει το tablet ή ότι δώσατε την προειδοποίηση. Όταν το παιδί βρίσκεται μπροστά σε μια οθόνη δεν είναι σε κατάσταση να σκέφτεται με αυτό τον τρόπο μιας και ο εγκέφαλός του είναι γεμάτος ντοπαμίνη. Να θυμάστε ότι η απενεργοποίηση της οθόνης για το παιδί είναι ένα σοκ, μπορεί να μην το χτυπάτε στο πρόσωπο εκείνη τη στιγμή, αλλά ακριβώς αυτό βιώνει σε νευρολογικό επίπεδο.
Η μέθοδος που προτείνεται δεν είναι η απότομη αποκοπή του παιδιού από τo tablet ούτε οι προειδοποιητικές δηλώσεις του γονέα. Στόχος του γονέα θα πρέπει να είναι να εισέλθει στη ζώνη της εικονικής πραγματικότητας που βρίσκεται το παιδί.
Χτίστε μια γέφυρα
Όποτε αποφασίσετε ότι το παιδί σας πρέπει να κλείσει tablet/ κινητό/ υπολογιστή, αφιερώστε λίγο χρόνο για να καθίσετε δίπλα του και να εισέλθετε στον κόσμο του. Καθίστε δίπλα του και παρακολουθήστε μαζί του την οθόνη. Αυτό δεν πρέπει να είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μισό λεπτό είναι αρκετό. Απλά μοιραστείτε την εμπειρία του. Στη συνέχεια κάντε του μια ερώτηση γι ‘αυτό: “Τι βλέπεις;”, “Σε ποιο επίπεδο είσαι τώρα;” ή “Αυτός φαίνεται αστείος. Ποιος είναι;”
Γενικά, τα παιδιά αγαπούν όταν οι γονείς τους ενδιαφέρονται για τον κόσμο τους. Αν είναι πολύ απορροφημένο ακόμα και μετά τις ερωτήσεις και δεν σας απαντά, μην εγκαταλείπετε. Απλά καθίστε μαζί του λίγο παραπάνω και στη συνέχεια κάντε του άλλη μια ερώτηση. Μόλις το παιδί αρχίσει να απαντά στις ερωτήσεις σας ή σας λέει κάτι που έχει δει ή κάνει στην οθόνη, σημαίνει ότι βγαίνει από την εικονική πραγματικότητα και επιστρέφει στον πραγματικό κόσμο.
Η ντοπαμίνη δεν πέφτει απότομα με το επώδυνο επακόλουθό της και εσείς έχετε χτίσει μια γέφυρα ανάμεσα στο πού είναι το παιδί και πού βρίσκεστε εσείς. Έτσι, σιγά σιγά μπορείτε να αρχίσετε να συζητάτε με το παιδί σας ότι ήρθε η ώρα να φάει, να κάνει μπάνιο ή απλά ότι ο χρόνος μπροστά στο tablet/ κινητό/ υπολογιστή τελείωσε. Λόγω της γέφυρας που πλέον έχει χτιστεί ανάμεσά σας, το παιδί μπορεί να ακούσει και να δεχτεί το αίτημά σας. Η συνειδητοποίηση του τι συμβαίνει στο μυαλό του παιδιού εκείνη την ώρα, βοηθάει να χειριστούμε την απομάκρυνσή του από την οθόνη πολύ πιο αποτελεσματικά.
Μάθετε Περισσότερα
Δεν ξέρει να παίζει μόνο του
Το παιδί μέχρι τα δύο του χρόνια δεν ξέρει να παίζει μαζί με τα άλλα παιδιά. Παίζει μόνο του παράλληλα ή με κάποιον ενήλικα που του εξηγεί. Αυτό συμβαίνει ακόμη κι αν απολαμβάνουν πολύ τη συντροφιά των άλλων παιδιών. Ανάμεσα στα δύο και στα τρία έτη, οι κοινωνικές σχέσεις του παιδιού και οι δυνατότητες επικοινωνίας του διευρύνονται. Από κει και πέρα λοιπόν, θα αρχίσει να παίζει με ένα άλλο παιδί. Ένα παιδί που μετά από αυτό το στάδιο ακόμη δεν ξέρει να παίζει μόνο του είναι είτε ένα παιδί που δεν έχει βιώσει τη φάση της αλληλεπίδρασης με έναν ενήλικα ως καθοδηγητή, είτε ένα παιδί που δεν έχει μάθει να μένει μόνο του με τα παιχνίδια του και να εξερευνά. Σε αυτή την περίπτωση το παιδί έχει συνηθίσει να υπάρχει πάντα κάποιος ενήλικας μαζί του και το παραμικρό λεπτό μοναξιάς του προκαλεί άγχος.
Πώς θα του μάθετε να παίζει χωρίς εσάς
Χρειάζεται, κατ’ αρχήν, να εμπιστεύεστε το παιδί σας. Επιτρέψτε του – συμβολικά, εννοείται – να παίξει μόνο του στο δωμάτιό του. Όταν φτάσει στην ηλικία των δύο με τριών ετών, πρέπει να πείσετε τον εαυτό σας ότι δεν κινδυνεύει όταν δεν είστε συνεχώς δίπλα του. Πάψτε να ανησυχείτε και μόνο με τη σκέψη ότι μπορεί να μείνει μόνο του. Δεν είναι υποχρεωτικό ότι θα καταπιεί το παιδί τις πλαστελίνες του. Τέλος, μη αισθάνεστε ενοχές. Δεν είστε κακός γονιός αν το παιδί σας κάποιες στιγμές δεν έχει με τι να ασχοληθεί. Αντιθέτως, είναι πολύ χρήσιμο για το παιδί να μάθει να αντέχει μια σχετική μοναξιά.
Αρχικά, αφήστε το να παίζει δίπλα σας, να σέρνει τα παιχνίδια του παντού. Αν η μοναξιά του δημιουργεί άγχος, αυτό θα το ηρεμήσει. Εξηγήστε του όμως ότι θα παίξει μόνο του, μιας κι εσείς έχετε δουλειά και δεν θα παίξετε μαζί του. Στη συνέχεια, μπορείτε να του πείτε: “Καταλαβαίνω ότι σου αρέσει να είσαι κοντά μου, τώρα όμως μπορείς να πας στο δωμάτιό σου να παίξεις”. Προτρέψτε το να κάθεται στη δική του γωνιά όταν παίζει. Βάλτε κοντά του τα αγαπημένα του παιχνίδια και φροντίστε να μπορεί να πιάσει εύκολα όποιο παιχνίδι θέλει. Αντιδρά και κλαίει; Δεχτείτε να το αφήσετε να κλάψει για λίγη ώρα στο δωμάτιό του. Στο τέλος θα συνηθίσει.
Μελλοντικά: Εάν είναι ανάγκη, μειώστε τον αριθμό των εξωσχολικών δραστηριοτήτων του παιδιού σας – χορό, κιθάρα, ζωγραφική κλπ. Όσο περισσότερο απασχολημένο είναι το παιδί σας, τόσο πιο λίγο θα χρησιμοποιεί τη φαντασία του και θα παίζει δημιουργικά. Δεν είστε κακοί γονείς αν το παιδί σας δεν είναι φορτωμένο με υπουργικό πρόγραμμα. Αντίθετα, εάν το αφήνετε λιγάκι να βαρεθεί, το βοηθάτε να γίνει περισσότερο δημιουργικό.
Μάθετε Περισσότερα