Πώς να μιλήσετε στα παιδιά σας για το διαζύγιο: β’ μέρος
6. Συζητήστε μαζί με τα παιδιά σας για τις αλλαγές που θα επέλθουν στη ζωή όλων από εδώ και πέρα. Τα παιδιά θα πρέπει να είναι ενήμερα ότι θα ρυθμίσετε κάθε λεπτομέρεια σχετικά με το πού θα μένουν και ποιο θα είναι το πρόγραμμα όλων. Εάν έχετε ήδη κάποια πράγματα υπόψη σας, καλό θα ήταν να τους τα ανακοινώσετε. Δώστε τους να καταλάβουν ότι θα ακούσετε και τη δική τους γνώμη σχετικά με αυτές τις αλλαγές. Αποφύγετε να ρωτήσετε τα παιδιά σας με ποιον γονιό θέλουν να μείνουν ή πόσο χρόνο θέλουν να περνάνε με τον καθένα σας. Αυτό που χρειάζεται να τους δώσετε είναι όσο γίνεται περισσότερα στοιχεία για το σπίτι που θα μένουν, τις μετακινήσεις, το γενικό πρόγραμμά τους. Είναι πιθανό να ανησυχούν για ζητήματα που αφορούν τα παιχνίδια, το δωμάτιό τους, τα κατοικίδια, τους φίλους τους. Δώστε στα παιδιά τη διαβεβαίωση ότι θα κάνετε ό, τι είναι δυνατό για να διαταράξετε όσο γίνεται λιγότερο τη ζωή και την καθημερινότητά τους. Ακόμη, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι δε θα τα χωρίσετε από τα αδέρφια τους. Τα παιδιά βοηθούνται πάρα πολύ να ξεπεράσουν το διαζύγιο των γονιών τους όταν είναι μαζί με τα αδέρφια τους.
7. Παροτρύνετε τα παιδιά να σας κάνουν ερωτήσεις για οτιδήποτε τα απασχολεί. Είναι πολύ σημαντικό να τα ενθαρρύνετε κατά τη διάρκεια της συζήτησης να σας κάνουν ερωτήσεις, καθώς πολλά παιδιά, ειδικά τα μικρότερα, δεν αντιλαμβάνονται την έννοια του διαζυγίου και ανησυχούν άδικα. Αρκετοί γονείς θεωρούν ότι γνωρίζουν τι νιώθουν και σκέφτονται τα παιδιά τους, αλλά στην πορεία αντιλαμβάνονται ότι έχουν πέσει έξω. Για παράδειγμα, κάποιοι γονείς εξηγούσαν στην κόρη τους το νέο καθημερινό της πρόγραμμα, πώς θα την πήγαιναν σχολείο και πώς θα την έπαιρναν όταν σχολούσε. Το κορίτσι άκουγε σκεπτικό και λυπημένο και οι γονείς νόμιζαν ότι ανησυχούσε για τις διαφορετικές διαδρομές για το σχολείο. Όταν τη ρώτησαν σχετικά, το κορίτσι απάντησε ότι ανησυχούσε πού θα μένει το σκυλάκι της και πώς θα μπορούσε να το βγάζει κάθε μεσημέρι βόλτα όπως έκανε μέχρι τότε.
8. Μην αρχίσετε να ρίχνετε το φταίξιμο ο ένας στον άλλο. Η διαδικασία της συζήτησης θα είναι δύσκολη ειδικά όταν τα παιδιά σας ρωτήσουν «γιατί» χωρίζετε. Θα πρέπει να τους απαντήσετε με ειλικρίνεια χωρίς όμως να τα εμπλέξετε σε τυχόν δικές σας διαμάχες. Έχει μεγάλη σημασία να μην αντιληφθούν ότι ρίχνετε το φταίξιμο ο ένας στον άλλο. Τα παιδιά χρειάζεται να νιώθουν ότι μπορούν να αγαπούν και να αγαπιούνται και από τους δύο τους γονείς. Κατηγορώντας τον άλλο γονιό τα παιδιά μπορεί να θεωρήσουν ότι κατηγορείτε κι εκείνα. Δε χρειάζεται να τους πείτε ψέματα, απλά παραδεχτείτε ότι υπάρχουν κάποια ζητήματα τα οποία είναι πιο προσωπικά και δε μπορείτε να τα μοιραστείτε μαζί τους. Ακόμη, προσπαθήστε να απαντάτε με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις των παιδιών σας αποφεύγοντας όμως να τα βομβαρδίσετε με άχρηστες πληροφορίες.
Σε περίπτωση που είστε ήδη σε διάσταση ή έχετε πάρει διαζύγιο και νιώθετε ότι δε λειτουργήσατε σωστά συζητώντας με τα παιδιά: Ίσως να μην συζητήσατε μαζί τους ξεκάθαρα ή να κάνατε άσχημα σχόλια για τον άλλο γονέα. Δεν είναι αργά να επανορθώσετε. Καθίστε μαζί με τον άλλο γονιό και μιλήστε στα παιδιά σας.
9. Ακούστε τα παιδιά σας και παρατηρήστε τα με προσοχή. Το διαζύγιο προκαλεί στα παιδιά διάφορα συναισθήματα. Μπορεί να στενοχωρηθούν, να ανησυχήσουν, να θυμώσουν, να μπερδευτούν, να εκπλαγούν, να απελπιστούν, να ανακουφιστούν. Υπάρχουν παιδιά τα οποία δε θα δείξουν τίποτε από αυτά. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχουν επηρεαστεί ή δεν έχουν έντονα συναισθήματα. Κλείνονται στον εαυτό τους για να προστατευθούν ή αισθάνονται τόσο καταβεβλημένα που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Κάθε παιδί αντιδρά με διαφορετικό τρόπο. Προσπαθήστε να καταλάβετε πώς αισθάνονται ανάλογα με αυτά που ακούτε και βλέπετε. Λάβετε υπόψη αυτά που σας λένε, τον τόνο της φωνής τους, τις εκφράσεις του προσώπου τους, τη γλώσσα του σώματός τους. Αν δείχνουν μπερδεμένα δώστε τους χρόνο. Δείξτε τους ότι είστε κοντά τους και διαθέσιμοι να συζητήσετε όποτε το θελήσουν.
10. Μιλήστε με τα παιδιά σας ξανά και ξανά και ξανά. Από τη στιγμή που θα τους μιλήσετε για το διαζύγιο, πρέπει να γνωρίζετε ότι θα χρειαστεί να συζητήσετε ακόμη πολλές φορές μαζί τους. Άλλες κουβέντες θα είναι προγραμματισμένες και άλλες αυθόρμητες. Αυτό μπορεί να γίνεται για εβδομάδες, μήνες ή ακόμη και χρόνια. Μια συζήτηση δε μπορεί να λύσει τα πάντα. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό και έχει τις δικές του ανάγκες. Ορισμένα παιδιά χρειάζονται να συζητήσετε μαζί τους ξανά και ξανά και κάποια άλλα όχι. Εσείς γνωρίζετε τα παιδιά σας καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο.
Διαβάστε επίσης:
Μάθετε Περισσότερα
Πώς να μιλήσετε στα παιδιά σας για το διαζύγιο: α’ μέρος
Στο άρθρο αυτό θα αναφερθούν κάποιες γενικές συμβουλές για το πώς να μιλήσετε στα παιδιά σας για το διαζύγιο. Το τι ακριβώς πρέπει να πείτε στο παιδί σας εξαρτάται, βέβαια, από την ηλικία του. Όσα αναφέρονται στο άρθρο που ακολουθεί αφορούν τόσο αυτούς που έχουν ήδη πάρει διαζύγιο όσο και εκείνους που ζουν σε διάσταση με τους/ τις συζύγους τους.
1. Θα πρέπει να είστε παρόντες και οι δύο γονείς. Όσο δυσάρεστο και δύσκολο αν σας φαίνεται αυτό, θα πρέπει να παραμερίσετε τα αρνητικά σας συναισθήματα και να μιλήσετε και οι δύο μαζί στα παιδιά σας. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να είστε ήρεμοι και να έχετε αυτοπεποίθηση κατά τη διάρκεια της συζήτησης αυτής. Τα παιδιά σας χρειάζονται να γνωρίζουν ότι μπορούν να σας εμπιστευτούν και να στηριχτούν σε σας, ειδικά σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές. Φροντίστε, ακόμη, να υπάρχει ησυχία στο σπίτι όταν θα κάνετε αυτή τη συζήτηση και μην επιτρέψετε έξωθεν διακοπές.
Σε περίπτωση που είστε μόνοι σας και το βάρος της συζήτησης πέφτει όλο σε σας: Αποφύγετε να ρίξετε το φταίξιμο στον άλλο γονιό, πείτε τους ότι η απόφαση του διαζυγίου πάρθηκε αμοιβαία και βεβαιώστε τα παιδιά σας ότι θα σας βλέπουν και τους δύο, εάν φυσικά κάτι τέτοιο αληθεύει. Ακόμη, πείτε στα παιδιά ότι γνωρίζετε πως αγαπούν και τον άλλο γονιό, ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα και ότι μπορούν να ρωτήσουν ό, τι θέλουν και τους δυο γονείς.
2. Κάντε τη συζήτηση αυτή με όλα σας τα παιδιά. Είναι πολύ σημαντικό όταν θα ακούσουν τα νέα για πρώτη φορά να είναι όλα μαζί. Στην πορεία είναι βέβαιο ότι θα προκύψει η ανάγκη να συζητήσετε και με το καθένα ξεχωριστά. Εάν, όμως, προσπαθήσετε από την αρχή να εξηγήσετε χωριστά στο κάθε παιδί τι έχει συμβεί, είναι πιθανό να παρουσιαστούν διάφορα προβλήματα τα οποία θα περιπλέξουν την κατάσταση. Για παράδειγμα, εάν μιλήσετε πρώτα στο μεγαλύτερο παιδί ζητώντας του παράλληλα να μην το πει στα μικρότερα αδέρφια του, το παιδί ίσως θεωρήσει ότι το διαζύγιο είναι κάτι κρυφό, το οποίο δεν πρέπει να συζητάει ανοικτά στην οικογένεια. Εάν από την άλλη το «μαρτυρήσει» στα μικρότερα αδέλφια του, ίσως εκείνα αισθανθούν παραμελημένα και να ανησυχήσουν ακόμη πιο πολύ.
3. Να είστε ειλικρινείς και να δίνετε πληροφορίες που μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά. Εξηγήστε στα παιδιά ότι παίρνετε διαζύγιο και ότι αυτό έχει ως συνέπεια ότι θα ζουν σε δύο διαφορετικά σπίτια. Βεβαιώστε τα ότι προσπαθήσατε πολύ για να τα βρείτε αλλά δεν τα καταφέρατε. Ωφελεί να γνωρίζουν ότι λυπάστε που ο γάμος σας δεν εξελίχτηκε τόσο καλά και ότι το διαζύγιο είναι η καλύτερη για όλους σας λύση. Εάν, προτού αποφασίσετε να χωρίσετε, συμβουλευτήκατε έναν ειδικό, θα ήταν καλό να τους το αναφέρετε. Είναι καλό τα παιδιά να γνωρίζουν ότι όλα αυτά δεν είναι εύκολα για εσάς. Θα πρέπει να τους εξηγήσετε τι συμβαίνει, πόσο επηρεάζεται η δική τους ζωή και, φυσικά, να τα διαβεβαιώσετε ότι συνεχίζετε να τα αγαπάτε και να τα φροντίζετε. Μην κάνετε το λάθος να τους μιλήσετε για θέματα τα οποία δεν αφορούν τα ίδια αλλά μονάχα τους δύο συζύγους, πχ. αν μόνο ο ένας θέλει το διαζύγιο.
4. Διαβεβαιώστε τα παιδιά σας ότι δε φταίνε αυτά για το διαζύγιο. Ίσως σας φαίνεται περίεργο αλλά σχεδόν όλα τα παιδιά κατηγορούν τον εαυτό τους για το διαζύγιο των γονιών τους. Πρέπει να τους υπενθυμίζετε ότι δεν έκαναν εκείνα κάτι που προκάλεσε το χωρισμό και δεν ευθύνονται σε τίποτε γι’ αυτό. Είναι πιθανό να χρειαστεί να δίνετε αυτή τη διαβεβαίωση για αρκετό καιρό.
5. Διαβεβαιώστε τα για την αγάπη σας. Τα παιδιά συχνά φτάνουν στο συμπέρασμα ότι, εφόσον ο μπαμπάς και η μαμά σταμάτησαν να αγαπούν ο ένας τον άλλο, θα σταματήσουν να αγαπούν κι εκείνα. Χρειάζεται, λοιπόν, να τους εξηγήσετε ότι ακόμη κι αν οι ενήλικες σταματήσουν να αγαπούν ο ένας τον άλλο, είναι αδύνατο να σταματήσουν να αγαπούν τα παιδιά τους.
Εάν για κάποιο λόγο ο ένας γονιός απουσιάζει και δεν έχει επαφή με τα παιδιά, εσείς διαβεβαιώστε τα ότι κι εκείνος τα αγαπάει.
Διαβάστε επίσης:
Μάθετε Περισσότερα
Ξεπερνώντας το άγχος: μερικές πρακτικές συμβουλές
Το άγχος αποτελεί μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού μας σε μια επικείμενη απειλή. Αφορά μια δέσμη σωματικών αντιδράσεων οι οποίες εκδηλώνονται όταν ο εγκέφαλός μας εκτιμήσει ότι υπάρχει κάποιος κίνδυνος. Υπάρχουν όμως και φορές που η εκτίμηση του εγκεφάλου δεν ανταποκρίνεται σε κάποια πραγματική απειλή ή σε άλλες περιπτώσεις ακόμη κι αν ο κίνδυνος έχει πλέον περάσει το σώμα μας εξακολουθεί να βρίσκεται σε κατάσταση ετοιμότητας. Τότε το άγχος βιώνεται ως αρνητικό και δυσάρεστο. Το άγχος γενικά αποτελεί ένα μηχανισμό προστασίας και κινητοποίησης και μας βοηθά να προσαρμοστούμε σε θετικά και αρνητικά γεγονότα (πχ. απόλυση, χωρισμός, γέννηση παιδιού, εξετάσεις) τα οποία απαιτούν την άμεση αντίδρασή μας. Εάν δεν είχαμε καθόλου άγχος δε θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε μιας και δε θα κινητοποιούμασταν μπροστά σε ενδεχόμενες απειλές.
Πότε πρέπει κανείς να ανησυχήσει;
Εάν το άγχος υφίσταται για μεγάλο χρονικό διάστημα με τακτικές περιόδους υψηλής έντασης, αυτό αποτελεί ένδειξη διαταραχής άγχους. Φαινομενικά μπορεί το άγχος να υφίσταται χωρίς συγκεκριμένη αιτία ή να έχει τόση ένταση ώστε το άτομο να αποδιοργανώνεται σε τέτοιο βαθμό που να διακόπτει κάποιες καθημερινές του δραστηριότητες. Είναι ξεκάθαρο ότι το άγχος από μόνο του δεν αποτελεί το πρόβλημα. Πρόβλημα θα αποτελέσει ο τρόπος της διαχείρισής του καθώς συνήθως το άτομο έχει την τάση να σκέφτεται με αρνητικό τρόπο ο οποίος εμπεριέχει το στοιχείο της απειλής και αφορά τον εαυτό, τον κόσμο και το μέλλον. Αυτός ο τρόπος σκέψης οδηγεί σε αύξηση του άγχους κι αυτό με τη σειρά του σε ένταση των αρνητικών σκέψεων. Ο απειλητικός τρόπος σκέψης μας κάνει να πιστεύουμε ότι είναι πιθανότερο τα πράγματα να πάνε στραβά (να έρθει η καταστροφή) και ότι θα είναι δύσκολο να βρούμε βοήθεια. Αυτό επηρεάζει και τη συμπεριφορά μας αντίστοιχα και συχνά υιοθετούμε συμπεριφορές οι οποίες δε μας βοηθούν να αντιμετωπίσουμε το άγχος μας αποτελεσματικά (πχ. αποφυγή των καταστάσεων που φοβόμαστε).
Τι μπορεί να κάνει κανείς για να μειώσει το άγχος του;
Να αντιμετωπίσει το άγχος ως μια φυσιολογική αντίδραση σε στρεσογόνες καταστάσεις και να δώσει στον εαυτό του το δικαίωμα να αισθάνεται άγχος σε δύσκολες στιγμές.
Να συνειδητοποιήσει ότι οι περισσότερες αποφάσεις δεν είναι ούτε «σωστές» ούτε «λάθος», απλά οδηγούν σε διαφορετικές εμπειρίες με πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα.
Να οργανώσει το χρόνο του.
Να αναζητήσει την ευχαρίστηση στη διαδικασία του να «κάνει» κάτι, αντί να επικεντρώνεται όλη η προσοχή του στο τελικό αποτέλεσμα.
Να προετοιμάσει από το προηγούμενο βράδυ τις υποχρεώσεις και δραστηριότητες της επόμενης μέρας.
Να βλέπει τα λάθη ως ευκαιρία να μάθει, κι όχι ως προσωπική αποτυχία.
Να αναζητήσει επαγγελματική βοήθεια εάν το άγχος παραμένει, αν αισθάνεται να περιορίζονται οι δραστηριότητές του και εάν νιώθει τη διάθεσή του πεσμένη.
Να θυμάται ότι οι παραπάνω συμβουλές μπορεί να τον αγχώσουν περισσότερο αν προσπαθήσει να τις εφαρμόσει όλες μαζί. Ας διαλέξει αυτές που ταιριάζουν περισσότερο σε κείνον και ας ακολουθεί μια-δυό κάθε φορά.
Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε ένα φίλο ή μια φίλη με διαταραχή άγχους;
Ας μην κάνουμε υποθέσεις για το τι χρειάζεται το άτομο. Καλύτερα να το ρωτήσουμε ευθέως.
Βρίσκουμε κάτι θετικό σε κάθε του εμπειρία.
Δεν ενισχύουμε την αποφυγή του. Διαπραγματευόμαστε μαζί του για να κάνει ένα βήμα μπροστά όταν παρουσιάζει επιθυμία αποφυγής. Για παράδειγμα: «Εντάξει, δε θα πάμε στην καφετέρια, αλλά θέλω να περάσουμε τουλάχιστον απέξω κι αν δούμε πως δεν έχεις πολλά συμπτώματα, ρίχνουμε και μέσα μια ματιά».
Δεν πανικοβαλλόμαστε όταν το άτομο πανικοβάλλεται.
Θυμόμαστε ότι είναι φυσικό να αισθανόμαστε κι εμείς άγχος.
Δείχνουμε υπομονή και δεκτικότητα.
Δε λέμε ποτέ: «Ηρέμησε. Μη νιώθεις άγχος. Ας δούμε εάν μπορείς να το κάνεις αυτό. Μπορείς να το παλέψεις. Τι θα κάνουμε μετά; Μη γίνεσαι γελοίος/ γελοία! Πρέπει να μείνεις. Μη δειλιάζεις.».
Λέμε: «Μπορείς να το κάνεις, ανεξάρτητα από το πώς νιώθεις. Πες μου τι χρειάζεσαι τώρα. Ανέπνευσε αργά και σταθερά. Μείνε στην κατάσταση. Ξέρω ότι αυτό που νιώθεις είναι οδυνηρό, δεν είναι όμως επικίνδυνο.».
Διαβάστε ακόμη:
Μάθετε Περισσότερα
Έξι μύθοι σχετικά με το άγχος
Μύθος Νο 1: Το άγχος είναι για όλους το ίδιο.
Πραγματικότητα: Το άγχος είναι διαφορετικό σε κάθε άτομο. Αυτό που αποτελεί στρεσογόνο ερέθισμα για έναν άνθρωπο δεν είναι απαραίτητα και για κάποιον άλλο. Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά απέναντι στο άγχος με διαφορετικό τρόπο.
Μύθος Νο 2: Το άγχος είναι πάντα κακό.
Πραγματικότητα: Εάν ίσχυε αυτή η άποψη, τότε το μηδενικό άγχος θα μας έκανε υγιείς και ευτυχισμένους. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει στην πραγματική ζωή. Η μόνη περίπτωση στην οποία δεν υπάρχει άγχος είναι όταν είμαστε νεκροί. Ένας, όμως, ελεγχόμενος βαθμός άγχος μπορεί να μας κάνει δημιουργικούς και ευτυχισμένους.
Μύθος Νο 3: Το άγχος βιώνεται παντού, σε κάθε δραστηριότητα. Δεν μπορεί να αποφευχθεί.
Πραγματικότητα: Και όμως, κανείς μπορεί να οργανώσει με τέτοιο τρόπο τη ζωή του ώστε να μην τον υπερβαίνει το άγχος. Μπορεί να μάθει τεχνικές αντιμετώπισης οι οποίες βοηθούν το άτομο να λειτουργεί και να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του ακόμη κι αν αισθάνεται έντονο άγχος.
Μύθος Νο 4: Οι πλέον διαδεδομένες τεχνικές για τον έλεγχο του άγχους είναι αποτελεσματικές για όλους.
Πραγματικότητα: Μονάχα ένα εξατομικευμένο και προσαρμοσμένο στις ανάγκες του ατόμου πρόγραμμα αντιμετώπισης θα μπορέσει να έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα.
Μύθος Νο 5: Κανένα σύμπτωμα = Καθόλου άγχος.
Πραγματικότητα: Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, η απουσία συμπτωμάτων δε συνεπάγεται την απουσία άγχους.
Μύθος Νο 6: Προσοχή θα πρέπει να δίνεται μονάχα όταν υπάρχουν σοβαρά συμπτώματα.
Πραγματικότητα: Μικρής σημασίας συμπτώματα, όπως για παράδειγμα, πονοκέφαλοι, πόνοι στη μέση, μπορεί για ένα άτομο να είναι αρκετά ενοχλητικά και να σημαίνουν ότι χρειάζεται βοήθεια.
Διαβάστε ακόμη:
Μάθετε Περισσότερα
Ποια είναι τα συμπτώματα του άγχους
Οι βασικές συνέπειες του άγχους αφορούν σε σωματικό, ψυχολογικό αλλά και σε συμπεριφορικό επίπεδο:
Σωματικά συμπτώματα: πονοκέφαλοι, ξηρότητα του στόματος, υπέρταση, πόνοι στο στήθος, βήχας, ασθματικές καταστάσεις, μυϊκοί πόνοι, αίσθημα κόπωσης, δυσπεψία, κοιλιακοί πόνοι, διάρροια, ξηρότητα του δέρματος, αϋπνία, εφίδρωση χωρίς λόγο, δύσπνοια, μείωσης σεξουαλικής επιθυμίας, σεξουαλική δυσλειτουργία.
Ψυχολογικά συμπτώματα: ευερεθιστότητα, έλλειψη ενδιαφέροντος για τη ζωή, αίσθημα αποτυχίας, φόβος για το μέλλον, δυσκολίες στη συγκέντρωση.
Εκδηλώσεις στη συμπεριφορά: αποφυγή δραστηριοτήτων, αυξημένη κατανάλωση τοξικών ουσιών, επιθετικότητα, υπερβολική ή μειωμένη κατανάλωση τροφής, ροπή προς ατυχήματα.
Διαβάστε ακόμη:
Μάθετε Περισσότερα
Ποιος είναι ο ρόλος του ειδικού παιδαγωγού
«Τι ακριβώς κάνει ένας ειδικός παιδαγωγός;»
«Εσείς μπορείτε να κάνετε λογοθεραπείες;»
Αυτές είναι μόνο δύο από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις των γονέων στο άκουσμα της ιδιότητας του ειδικού παιδαγωγού. Ποιος είναι, λοιπόν, ο ειδικός παιδαγωγός και ποιος ο ρόλος του ακριβώς;
Ο ειδικός παιδαγωγός είναι ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στο παιδί και τη μάθησή του, ανάμεσα στο παιδί και την οικογένειά του, στους γονείς και το σχολικό πλαίσιο. Ο ρόλος του ειδικού παιδαγωγού είναι παιδαγωγικός, συμβουλευτικός και υποστηρικτικός.
Ο ειδικός παιδαγωγός αναλαμβάνει και αλληλεπιδρά εκπαιδευτικά και θεραπευτικά με παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας αλλά και με εφήβους και νέους καθώς και με μεγαλύτερης ηλικίας άτομα τα οποία παρουσιάζουν:
μαθησιακές δυσκολίες, δυσλεξία, διαταραχή ελλειμματικής προσοχής – υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ)
νοητική υστέρηση, σύνδρομο Down
αναπτυξιακές διαταραχές, διαταραχές αυτιστικού φάσματος, σύνδρομο Asperger
αισθητηριακές αναπηρίες, προβλήματα όρασης ή/ και ακοής
κινητικές αναπηρίες
Τι ακριβώς κάνει ο ειδικός παιδαγωγός;
Συνήθως προτού κληθεί ο ειδικός παιδαγωγός έχει προηγηθεί η διάγνωση του παιδιού από κάποιο δημόσιο διαγνωστικό φορέα (Ιατροπαιδαγωγικό κέντρο, ΚΕΔΔΥ). Ο ειδικός παιδαγωγός λαμβάνει υπόψη όλα τα στοιχεία της διάγνωσης, ποιες ειδικότητες αξιολόγησαν το παιδί και χρησιμοποιεί και ο ίδιος διάφορα μέσα έτσι ώστε να αξιολογήσει το προφίλ του παιδιού. Στη συνέχεια, σχεδιάζει ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα παρέμβασης που περιλαμβάνει γενικούς και ειδικούς στόχους. Ανάλογα με τις ειδικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα παιδί οι στόχοι που τίθενται μπορεί να αφορούν στην ανάγνωση, στη γραφή ή σε ένα συνδυασμό και των δύο. Επίσης, οι στόχοι είναι πιθανό να επικεντρώνονται (και) σε άλλους τομείς όπως τα μαθηματικά, η ενίσχυση της μνήμης, η κατανόηση, η βελτίωση της συγκέντρωσης της προσοχής, η λεκτική ή/ και η μη λεκτική επικοινωνία, η αυτοεξυπηρέτηση. Ακόμη, δίνεται μεγάλη έμφαση στην επικοινωνιακή και κοινωνική συνδιαλλαγή του παιδιού με το οικείο περιβάλλον του (οικογένεια, σχολείο) αλλά και με το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο.
Προτεραιότητα του ειδικού παιδαγωγού είναι να βελτιώσει οποιαδήποτε δεξιότητα θα αυξήσει την ποιότητα της καθημερινής διαβίωσης του ατόμου. Ο ειδικός παιδαγωγός μαθαίνει στο άτομο πώς να μαθαίνει, διδάσκοντάς του στρατηγικές μάθησης και χρησιμοποιώντας εναλλακτικούς τρόπους διδασκαλίας. Ακόμη, ο ειδικός παιδαγωγός αξιοποιεί δημιουργικά τις δυνατότητες του κάθε παιδιού και μέσα από παιγνιώδεις βιωματικές δραστηριότητες βοηθά το παιδί να οργανώσει ποιοτικά το χώρο και το χρόνο του συμβάλλοντας στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησής του.
Το εκπαιδευτικό υλικό που χρησιμοποιεί ένας ειδικός παιδαγωγός μπορεί να περιλαμβάνει:
ειδικό παιδαγωγικό υλικό
εκπαιδευτικές κάρτες
τεχνικές συγκέντρωσης και κατανόησης
έντυπο υλικό
παιχνίδι ρόλων
παραμύθια και βιβλία
πολυαισθητηριακό και εικαστικό υλικό
εκπαιδευτικό λογισμικό μέσω η/υ
Γιατί είναι σημαντική η έγκαιρη αντιμετώπιση της όποιας μαθησιακής πρόκλησης;
Όπως έχουν δείξει και οι κατά καιρούς επιστημονικές έρευνες, η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση μιας δυσκολίας συνδράμει όχι μόνο στην επιτυχή αποκατάσταση αλλά και στην αποφυγή των ψυχολογικών και συναισθηματικών δυσκολιών που προκαλεί η καθημερινή σχολική απογοήτευση. Αντίθετα, η αδιαφορία, η κριτική και η απόρριψη από το περιβάλλον του παιδιού το επιβαρύνουν συναισθηματικά συντελώντας στην παραίτησή του από οποιαδήποτε προσπάθεια.
Πότε θα πρέπει κάποιος να απευθυνθεί σε έναν ειδικό παιδαγωγό;
Εάν παρατηρείτε ότι το παιδί σας δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις σχολικές και κοινωνικές απαιτήσεις, μην αφήνετε το χρόνο να κυλάει άσκοπα. Φροντίστε να πραγματοποιηθεί μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση του παιδιού ώστε να ελεγχθούν όλες οι πιθανότητες.
Σε περίπτωση που διαπιστωθεί κάποια δυσκολία, είναι πολύ σημαντικό το παιδί σας να λάβει βοήθεια άμεσα. Η κατάλληλη εκπαιδευτική και συναισθηματική προσέγγιση μπορεί να δώσει στο παιδί τη δύναμη και το θάρρος που έχει ανάγκη για να κυνηγήσει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του. Εάν, από την άλλη πλευρά, οι ανησυχίες σας αποδειχτούν αβάσιμες, θα έχετε τουλάχιστον απαλλαγεί από αυτές και θα μπορέσετε να απολαύσετε την εξέλιξη του παιδιού σας χωρίς επιπλέον έγνοιες.
Μάθετε Περισσότερα
Μιλώντας για το διαζύγιο: τι έχουν ανάγκη τα παιδιά
Αν διαβάζετε αυτό το άρθρο τότε μάλλον περνάτε (εσείς ή κάποιος κοντινός σας άνθρωπος) δύσκολες στιγμές. Το διαζύγιο μπορεί να σηματοδοτεί το τέλος ενός γάμου, όχι όμως και το τέλος μιας οικογένειας. Τα παιδιά σας εξακολουθούν να είναι παιδιά σας και είναι βέβαιο ότι το διαζύγιο θα τα επηρεάσει πολύ.
Είναι σίγουρο πως τώρα πια δε σας είναι ιδιαίτερα εύκολο να επικοινωνείτε με το σύντροφό σας για πολλούς λόγους. Ίσως να μη θέλατε αυτό το διαζύγιο και πιθανόν να νιώθετε σοκαρισμένοι ή προδομένοι. Μπορεί να τρέφετε αρνητικά συναισθήματα για το σύντροφό σας και να μην επιθυμείτε την επικοινωνία μαζί του για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πιθανόν να αισθάνεστε μόνοι, μπερδεμένοι, πληγωμένοι ή θυμωμένοι. Ίσως να αισθάνεστε τύψεις. Θα διαπιστώσετε ότι συχνά δεν έχετε ιδιαίτερη διάθεση να εκτελέσετε τις γονεϊκές σας υποχρεώσεις. Ένα διαζύγιο επηρεάζει μεγάλους και παιδιά, σε διαφορετικό βαθμό, τους κάνει να αισθάνονται δυσάρεστα και άβολα, ακόμη και να πονούν. Παρ’ όλα αυτά, εσείς σαν γονείς θα πρέπει να βοηθήσετε τα παιδιά σας, να τους ασκήσετε θετική επιρροή και να προσπαθήσετε να τους εξασφαλίσετε ένα καλό μέλλον.
Τι χρειάζονται από εσάς τα παιδιά
Χωρίς αμφιβολία τα παιδιά χρειάζονται την αγάπη και των δύο γονιών τους. Επίσης, έχουν ανάγκη δύο γονείς που να μπορούν να συνεργάζονται για την ανατροφή τους, ανεξάρτητα από το πώς νιώθει ο ένας για τον άλλο. Μπορεί ο γάμος σας να έχει διαλυθεί, οι υποχρεώσεις σας όμως απέναντι στα παιδιά σας παραμένουν – μάλιστα, τώρα τα παιδιά σας σας χρειάζονται περισσότερο. Εφόσον επιθυμείτε το καλό τους, προσπαθήστε να καταστείλετε τα όποια αρνητικά συναισθήματα μπορεί να νιώθετε για τον/ την πρώην σύντροφό σας. Να θυμάστε ότι είστε το κατεξοχήν πρότυπο στη ζωή των παιδιών σας. Ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνείτε μεταξύ σας ως γονείς και το πώς καταφέρνετε να λύσετε τις διαφορές σας έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Γι’ αυτό το λόγο, ένα από τα σημαντικότερα που έχετε να κάνετε για το καλό των παιδιών σας είναι να προσπαθήσετε να έχετε μια καλή σχέση με τον άλλο γονιό.
Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν είναι πάντοτε εφικτό. Υπάρχουν περιπτώσεις που μια τέτοια σχέση είναι αδύνατο να υπάρξει (πχ. περιπτώσεις εγκατάλειψης ή κακοποίησης). Όμως, το καλύτερο είναι οι γονείς να συνεργάζονται οπότε ας ελπίσουμε ότι και ο άλλος γονιός θα ενδιαφέρεται όσο κι εσείς για τα παιδιά σας και θα προσπαθήσει να κάνει τα πράγματα πιο εύκολα για όλους. Αν δείξετε κατανόηση και διάθεση για συνεργασία όλα θα πάνε καλύτερα. Όταν η θλίψη και ο πόνος που σήμερα νιώθετε τόσο έντονα, δε θα είναι παρά μονάχα μια ανάμνηση, μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι τα παιδιά σας θα σας ευγνωμονούν.
Τι μπορεί, λοιπόν, να έχουν ανάγκη τα παιδιά που οι γονείς τους χωρίζουν ή έχουν χωρίσει;
– Να αγαπούν και τους δύο γονείς τους.
– Να τους εξηγείτε όλα όσα συμβαίνουν, με υπομονή, ειλικρίνεια και με τρόπο που αρμόζει στην ηλικία τους.-
– Να γνωρίζουν ότι το διαζύγιο αφορά προβλήματα των μεγάλων και ότι όλα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι δικό τους λάθος.
– Να αισθάνονται άνετα, να μπορούν να κάνουν ερωτήσεις, να μιλούν γι’ αυτά που σκέφτονται, νιώθουν, φοβούνται. Θα πρέπει ακόμη να γνωρίζουν σε ποιον να απευθυνθούν όταν θέλουν να μιλήσουν σε κάποιον άλλο εκτός από το γονείς τους.
– Να γνωρίζουν τι πρόκειται να τους συμβεί, να αισθάνονται σιγουριά, σταθερότητα και ασφάλεια.
– Τρυφερότητα, υποστήριξη και αγάπη.
Πρόκειται για μια περίοδο μεγάλων αλλαγών και για εσάς και για τα παιδιά σας. Οι μεγάλες αλλαγές πάντοτε αγχώνουν. Συχνά, όμως, φέρνουν και μεγάλη χαρά. Να θυμάστε ότι τα παιδιά παραδειγματίζονται από τα λόγια αλλά κυρίως από τις πράξεις μας.
https://www.anagnostopoyloy.gr/%cf%85%cf%80%ce%b7%cf%81%ce%b5%cf%83%ce%af%ce%b5%cf%82/%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae/%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%cf%8e%ce%bd/
Μάθετε Περισσότερα