«Γιατί να πάω σε ψυχολόγο; Θα τα πω στους φίλους μου.»
“Γιατί να πάω σε ψυχολόγο; Θα τα πω στους φίλους μου.”
Συχνά οι άνθρωποι ρωτούν γιατί να μπουν στον κόπο να επισκεφθούν έναν ψυχολόγο όταν μπορούν απλά να συζητήσουν με τους φίλους τους αυτό που τους απασχολεί. Οι φίλοι σας σας ξέρουν καλά, αισθάνεστε άνετα μαζί τους, και υπάρχει νοιάξιμο και εμπιστοσύνη ανάμεσά σας. Ακόμη, τους φίλους δε θα τους πληρώσετε ούτε θα χρειαστεί να τους κλείσετε επαγγελματικό ραντεβού. Ωραία όλα αυτά και σωστά.
Τι μπορεί, όμως, να κάνει ένας ψυχολόγος που ένας φίλος δε μπορεί;
Πρώτα απ’ όλα, μια θεραπευτική συνάντηση είναι ιδιωτική και απόλυτα εμπιστευτική. Μπορείτε να μιλήσετε ελεύθερα, χωρίς το φόβο ότι όσα έχετε να πείτε θα φτάσουν κάπου που με τίποτε δε θα θέλατε. Πιθανόν να υπάρχουν πράγματα τα οποία θεωρείτε ντροπιαστικά ή σας στενοχωρούν και αισθάνεστε την ανάγκη να τα συζητήσετε. Μπορείτε πάντα να τα συζητήσετε με ένα φιλικό ή συγγενικό πρόσωπο, αλλά πιθανόν να προτιμήσετε την εχεμύθεια που ένας ψυχολόγος μπορεί να σας προσφέρει. Ακόμη, ένας ψυχολόγος έχει εκπαιδευτεί να εντοπίζει τα μοτίβα συμπεριφοράς σας, και εκείνα που είναι λειτουργικά και αυτά που δεν είναι και τόσο. Ο ψυχολόγος θα σας τα υποδείξει και μαζί θα εργαστείτε πάνω σε αυτά ώστε να ενισχύσετε τα λειτουργικά μοτίβα, να αναγνωρίσετε και να αποφύγετε τα όχι και τόσο ωφέλιμα.
Για παράδειγμα, πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι έχουν τα ίδια προβλήματα στις σχέσεις τους ξανά και ξανά, μπορούν να μάθουν να κάνουν καλύτερες επιλογές στη συμπεριφορά τους και να βρίσκουν πιο ταιριαστούς συντρόφους. Άλλοι άνθρωποι μπορεί να δυσκολεύονται να τα πάνε καλά με τους ανθρώπους στη δουλειά τους, να κάνουν φίλους ή να νιώθουν μοναξιά ή άγχος. Η επίσκεψη σε έναν ψυχολόγο βοηθά πραγματικά τους ανθρώπους με όλων των ειδών τις σχέσεις, κυρίως επειδή είναι ένα είδος σχέσης-τεστ. Λαμβάνετε ανατροφοδότηση ενώ δοκιμάζετε νέους τρόπους συμπεριφοράς σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Οι φίλοι, από την άλλη πλευρά, μπορεί να μην απόλυτα ειλικρινείς μαζί σας επειδή δε θέλουν να σας πληγώσουν. Ούτε ένας ψυχολόγος θέλει φυσικά να σας πληγώσει αλλά γνωρίζει πώς να είναι ευθύς και ειλικρινής και πώς να σας πει κάποια πράγματα με τρόπο που να μην είναι τόσο επώδυνος. Και εάν είναι επώδυνα, μπορούμε πάντα να επιβραδύνουμε, να συνεχίσουμε με έναν άλλο ρυθμό που θα σας βοηθήσει να αισθανθείτε ασφαλείς και θα σας βοηθήσει να νιώθετε λιγότερο άγχος ή θλίψη.
Δηλαδή δεν μπορεί ένας φίλος να δώσει μια συμβουλή ή να βοηθήσει να βρεθεί μια άκρη;
Σίγουρα, ένας φίλος μπορεί να μοιραστεί ιδέες για το τι είναι το καλύτερο για σας και να σας πει τι να κάνετε. Και οι ψυχολόγοι έχουμε κάποιες ιδέες για το τι είναι καλύτερο, αλλά θα σας βοηθήσουμε να βρείτε την άκρη μόνοι σας. Ο ψυχολόγος θα σας βοηθήσει να κοιτάξετε βαθύτερα μέσα σας για να βρείτε τις δικές σας λύσεις και πώς να θυμάστε αυτό το μονοπάτι για να το ξαναβρείτε την επόμενη φορά που θα το χρειαστείτε. Οι ψυχολόγοι ενθαρρύνουν τους ανθρώπους στην αυτογνωσία και να βρίσκουν λύσεις μόνοι τους. Έτσι θα βοηθήσουν τους ανθρώπους να ζήσουν πιο γεμάτες ζωές.
Και πώς θα ξέρετε ότι βρήκατε το σωστό ψυχολόγο;
Όπως με κάθε καινούριο άτομο, όταν πρωτοσυναντάτε έναν ψυχολόγο, χρειάζεται να τον γνωρίσετε και να μάθετε να τον εμπιστεύεστε. Τις περισσότερες φορές θα εμπιστευτείτε το ένστικτό σας. Συμπαθείτε ο ένας τον άλλο; Θεωρείτε ότι μπορείτε να αισθανθείτε άνετα με αυτόν τον άνθρωπο; Είναι κάπως τρομακτικό να ξεκινά κανείς θεραπεία και πολύ αμήχανο να μιλά κανείς σε έναν άγνωστο για την προσωπική του ζωή. Όλοι οι ψυχολόγοι έχουμε τρόπους να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να αισθανθούν άνετα, πχ. δίνοντας προσοχή στα συναισθήματα τα οποία δεν εκφράζονται παρά μόνο με τη γλώσσα του σώματος, αφήνοντας τη συζήτηση να εξελιχθεί φυσικά, προσκαλώντας οποιαδήποτε ερώτηση, ειδικά αν σας φαίνεται αφελής, πιθανόν κάνοντας και κάποιο αστείο, γιατί στη θεραπεία μπορεί και αυτό να έχει θέση.
Υπάρχει περίπτωση κάποιος να εξαρτηθεί από τον ψυχολόγο του;
Μπορεί κάποια στιγμή να αισθανθείτε εξάρτηση αλλά οι ψυχολόγοι μετράμε την επιτυχία μας στις ικανότητες των ανθρώπων να μαθαίνουν και να προχωρούν, επιτρέποντάς τους να αφήνουν τη θεραπεία έχοντας κατακτήσει πιο υγιείς στρατηγικές για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη. Όταν θεωρήσετε ότι έφτασε η στιγμή να διακόψετε τη θεραπεία, το καλύτερο είναι να το συζητήσετε με τον ψυχολόγο σας και να επανεξετάσετε τους αρχικούς σας στόχους. Τους πετύχατε; Υπάρχουν μήπως νέοι στόχοι για τους οποίους θα θέλατε να δουλέψετε; Εάν συμφωνείτε και οι δύο ότι ήρθε η στιγμή να πέσουν τίτλοι τέλους στη θεραπευτική σχέση μπορείτε να διαθέσετε μια ξεχωριστή συνάντηση για αυτόν τον τερματισμό, ώστε να αποχαιρετήσετε ο ένας τον άλλο. Να ξέρετε, ο αποχαιρετισμός είναι το ίδιο σημαντικός με την αρχή μιας γνωριμίας.
Ο ψυχολόγος όμως έχει οικονομικό κόστος…
Αξίζει κανείς να συνυπολογίσει ότι τα συναισθηματικά προβλήματα και το στρες μας κάνουν αποδεδειγμένα περισσότερο επιρρεπείς και ευάλωτους σε ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα υγείας, τα οποία μπορούν να επιφέρουν πολύ μεγάλα κόστη και αποχή από την εργασία. Επίσης, η βαρυθυμία και το άγχος επηρεάζουν την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής. Εκτός του ότι δε νιώθει κανείς καλά, έχει προβλήματα συγκέντρωσης και προσοχής, τα οποία μπορεί να επιφέρουν σημαντικά λάθη, παραλείψεις και ατυχήματα. Επιπλέον, η δική μας κακή διάθεση επηρεάζει και τους γύρω μας. Δε θα μπορεί κανείς να είναι ο γονιός, ο σύντροφος ή ο φίλος που θα ήθελε. Και όταν αυτά τα θέματα αφεθούν να χρονίσουν, είναι σίγουρα επιβαρυντικό.
Μην αφήνετε τα προβλήματα να χρονίζουν. Ελάτε να συζητήσουμε. Κλείστε τώρα το ραντεβού σας και φροντίστε για την ψυχική σας υγεία με χαμηλό κόστος.
[CPABC_APPOINTMENT_CALENDAR calendar=”1″] Μάθετε Περισσότερα
Νέα χρονιά: Γιατί δυσκολευόμαστε να τηρήσουμε τους στόχους μας;
Νέα χρονιά ανατέλλει κι εμείς όπως κάθε χρόνο θέτουμε υποσχέσεις και στόχους που αυτή τη φορά ορκιζόμαστε ότι θα τηρήσουμε. Αυτή τη χρονιά είμαστε βέβαιοι πως θα τα καταφέρουμε να μείνουμε σταθεροί στις υποσχέσεις μας.
Αν όμως κοιτάξουμε προς τα πίσω θα δούμε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: παραμονές ή αρχές της νέας χρονιάς να θέτουμε με σιγουριά και αποφασιστικότητα υποσχέσεις και στόχους που δεν καταφέρνουμε όμως να φέρουμε σε πέρας. Κάποια στιγμή αφεθήκαμε, αναβάλλαμε, δώσαμε αλλού την προσοχή μας και αλλάξαμε προτεραιότητα, βρήκαμε δικαιολογίες. Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν, για να φανούμε περισσότερο συνεπείς με το εαυτό μας αυτή τη νέα χρονιά;
Παίρνουμε ρίσκο.
Όταν παραμένουμε αμετακίνητοι στο οικείο, τότε δεν έχουμε κανένα λόγο να διεκδικήσουμε κάτι νέο. Όταν ρισκάρουμε και μετακινηθούμε κάπως από τη σιγουριά μας δίνουμε χώρο σε καινούρια πράγματα να εισέλθουν στη ζωή μας.
Βάζουμε ρεαλιστικούς στόχους.
Όταν θέτουμε στόχους χρειάζεται αρχικά να είμαστε πολύ συγκεκριμένοι σε σχέση με το τι θέλουμε να επιτύχουμε. Η ασάφεια δε μας βοηθά. Ακόμη, θα χρειαστεί να οργανώσουμε τα βήματα που απαιτούνται για να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα.
Φρένο στη φαντασία.
Όταν προβάλλουμε νοερά την επιτυχία στους ασαφείς μας στόχους τότε τείνουμε να απολαμβάνουμε μια “δόξα” φαντασιακή. Τότε, νιώθουμε ήδη το συναίσθημα της επιτυχίας και έχουμε μικρότερο κίνητρο να προσπαθήσουμε για τους στόχους μας, αφού φαντασιακά τους έχουμε ήδη φτάσει.
Σύνδεση με τον μελλοντικό εαυτό μας.
Χρειάζεται να έχουμε πίστη ότι ο άνθρωπος που θα καταφέρει τους ρεαλιστικούς μας στόχους στο μέλλον είμαστε εμείς. Εμείς είμαστε εκείνοι που θα υποστούμε τις συνέπειες της μη τήρησης των υποσχέσεών μας. Ο μελλοντικός μας εαυτός είναι ο ίδιος άνθρωπος με τον τωρινό και η ευτυχία του είναι το ίδιο σημαντική με την ευτυχία που νιώθουμε στο παρόν.
Το μέλλον είναι εδώ και τώρα. Τι θα μας συμβούλευε, λοιπόν, ο μελλοντικός μας εαυτός για τη νέα χρονιά;
Δείτε ακόμη:
Διαδικτυακό Σεμινάριο: “Πώς θέτουμε σωστά στόχους για τη νέα χρονιά”
Παρακολουθήστε το δωρεάν εδώ.
Μάθετε Περισσότερα
Χαμένοι στο διαδίκτυο
Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της μεγάλης έρευνας που πραγματοποιεί η Ελληνική Εταιρεία Εφηβικής Ιατρικής (ΕΕΕΙ), μεγάλο ποσοστό των εφήβων στη χώρα μας μοιάζει χαμένο στο διαδίκτυο, ειδικά μετά τη διάδοση των «έξυπνων» κινητών τηλεφώνων (smartphones), που τους επιτρέπουν να είναι διαρκώς συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο. Οι ώρες που οι έφηβοι είναι συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο είναι περισσότερες από όσες δεν είναι. Το 94% των εφήβων έχει προφίλ στα κοινωνικά δίκτυα (Ιnstagram, Τiktok, Facebook).
Τα περιστατικά παρενόχλησης ή επιθετικής/κακόβουλης συμπεριφοράς είναι ιδιαίτερα αυξημένα. Το 28,4% των ερωτηθέντων έχει κάνει αναφορά για παρενόχληση. Το 32,5% έχει φερθεί βίαια στο Διαδίκτυο, ενώ το 30% έχει βρεθεί αντιμέτωπο με κακή χρήση προσωπικών δεδομένων (όπως π.χ. φωτογραφιών στο Διαδίκτυο). Το 38,5% των νέων είδε κάτι στο Ιντερνετ που τους αναστάτωσε ή τους στενοχώρησε. Το 60,3% έχει μιλήσει (ή γράψει) άσχημα στο Διαδίκτυο, ενώ το 53% έχει δεχθεί λεκτικές επιθέσεις ή έχει βρεθεί μπροστά σε επιθετικό λόγο. Συμπεριφορές εξάρτησης από το διαδίκτυο παρουσιάζει το 37% των εφήβων, το 8% μάλιστα μέτριας ή σοβαρής κλίμακας, Τα αποτελέσματα βασίζονται στις απαντήσεις 612 εφήβων (50,8% κορίτσια) ηλικίας 12-18 ετών από Αττική (Ελευσίνα, Ίλιον, Ταύρος, Πειραιάς), Βόλο, Ιωάννινα, Κέρκυρα και Κυκλάδες.
Η χρήση του συνδεδεμένου στο διαδίκτυο κινητού χαλαρώνει
Για το μεγαλύτερο μέρος των εφήβων το κινητό τηλέφωνο έχει γίνει προέκταση του χεριού τους καθώς φαίνεται σαν να έχουν όλο τον κόσμο στην παλάμη τους, συχνά όμως πολλά τους διαφεύγουν. Το 30,9% των εφήβων που απάντησε στην έρευνα είπε πως αμελεί να κάνει πράγματα που έχει προγραμματίσει, το 42,6% πως νιώθει κουρασμένος/η, ενώ κοιμάται και λιγότερο, ενώ το 30% απάντησε πως επηρεάζεται, θολώνει, η όρασή του. Παρ’ όλα αυτά, όμως, το 61,6% χαλαρώνει όταν χρησιμοποιεί το κινητό τηλέφωνο, το 28,5% νιώθει αυτοπεποίθηση όταν το χρησιμοποιεί, το 20,3% δηλώνει πως η ζωή του θα ήταν άδεια χωρίς το κινητό, ενώ ένας στους τέσσερις νέους απάντησε πως δεν θα σταματήσει να το χρησιμοποιεί ακόμα κι αν επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητά του.
Τι σημαίνει εξάρτηση από το διαδίκτυο;
Είναι μια συμπεριφορά που ξεκινά με απώλεια ελέγχου όσον αφορά τη χρήση του διαδικτύου και σταδιακά μπορεί να οδηγήσει σε έκπτωση των κοινωνικών δεξιοτήτων, απομόνωση, παραμέληση του σχολείου, αλλά και του ίδιου του εαυτού του ατόμου. Η εξάρτηση από το διαδίκτυο σχετίζεται και με διατροφικές παρεκτροπές, είτε με τη μεγάλη κατανάλωση ανθυγιεινών τροφών μπροστά στην οθόνη, είτε με την προβολή και επίδραση προτύπων που ενισχύουν την ανορεξία. Επίσης, η εξάρτηση από το διαδίκτυο σχετίζεται με συναισθηματικές και κοινωνικές δυσκολίες, δημιουργώντας συναισθηματικά ευάλωτα άτομα, που δεν ελέγχουν τις παρορμήσεις τους. Όσον αφορά τις πιο εθιστικές χρήσεις, αυτές είναι ο διαδικτυακός τζόγος (τρεις φορές πιο εθιστικός από τον «κανονικό»), τα κοινωνικά δίκτυα και τα ηλεκτρονικά ή διαδικτυακά παιχνίδια (2,6 φορές πιο εθιστικά).
Προσαρμοστικότητα των εφήβων
Η εφηβεία αποτελεί μια φυσιολογική περίοδο στην ανάπτυξη του νέου ανθρώπου και η τεχνολογία δεν είναι εξ ορισμού απειλή. Οι νέες τεχνολογίες είναι μέσα στη ζωή των παιδιών και των εφήβων. Είναι αδύνατον να τους αποκλείσουμε. Εξάλλου, το διαδίκτυο φέρει πολλές θετικές δυνατότητες, από την εκπαίδευση και την ψυχαγωγία μέχρι την κοινωνικοποίηση και τη δημιουργία. Οι έφηβοι έχουν τρομερή προσαρμοστικότητα στις νέες τεχνολογίες. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν χρειάζονται τους γονείς, καθώς το διαδίκτυο έχει κινδύνους και παγίδες και είναι απαραίτητο οι έφηβοι να αναπτύξουν φίλτρα, κριτήρια και ψηφιακή παιδεία. Για παράδειγμα, το 43,5% των ερωτηθέντων εφήβων συναντήθηκε με άτομα που γνώρισε στο Διαδίκτυο. Για το 30,2% από τα παιδιά αυτά δεν ήταν τελικά μια θετική εμπειρία, χωρίς να λείπουν και περιπτώσεις σεξουαλικής ή άλλης παρενόχλησης. Στο 38,7% των περιπτώσεων οι γονείς δε γνώριζαν γι’ αυτή τη συνάντηση.
Σύνδεση με την οικονομική κρίση
Η οικονομική κρίση έχει πλήξει καίρια την προσοχή και τη φροντίδα των γονιών για τα παιδιά τους. Όταν οι γονείς κάνουν δύο ή και τρεις δουλειές και είναι διαρκώς απασχολημένοι, όταν δεν έχουν κέφι και παρκάρουν τα παιδιά στις “ηλεκτρονικές νταντάδες” ή ακόμα χειρότερα όταν ξεσπούν στο σπίτι λόγω πίεσης, τότε το παιδί κλείνεται στον εαυτό του και μπορεί να βρει “παρηγοριά” στο διαδίκτυο.
Τονίζεται λοιπόν πόσο σημαντικό είναι να κάνουν πράγματα οι γονείς μαζί με το παιδί, όπως να δουν μαζί μια ταινία, ώστε να απαξιωθούν οι σκηνές βίας και οι ανάλογες συμπεριφορές. Το σχολείο θα μπορούσε να βοηθήσει στον εξοπλισμό των παιδιών με την κατάλληλη γνώση για να πλοηγηθούν με ασφάλεια στο διαδίκτυο. Στην έρευνα καταγράφεται όμως πως στο 53% των σχολικών μονάδων δεν είναι δυνατή η χρήση διαδικτύου.
Πηγή: Καθημερινή
Μάθετε Περισσότερα
Αντίσταση στη θεραπεία: γιατί συμβαίνει;
Γιατί οι άνθρωποι προβάλλουν αντίσταση στο να ξεκινήσουν ψυχοθεραπεία; Είναι γεγονός πως όλοι οι άνθρωποι αντιστεκόμαστε να ξεκινήσουμε θεραπεία με έναν ψυχολόγο – ναι, ακόμη κι εμείς οι ίδιοι οι θεραπευτές μπορεί να δυσκολευτούμε αρχικά. Είναι αμέτρητες οι φορές που βρίσκομαι κάπου κοινωνικά και αναφέρω ότι είμαι ειδικός ψυχικής υγείας και ακούω την απάντηση “ναι, κι εγώ χρειάζομαι ψυχολόγο”. Είναι επίσης μηδαμινές οι φορές που αυτά τα πρόσωπα, αν και ειλικρινή ως προς την προηγούμενη δήλωσή τους, αναζητούν πραγματικά να ξεκινήσουν θεραπευτικές συνεδρίες με κάποιον ψυχολόγο. Από πού πηγάζει αυτή η αντίσταση και πώς εκφράζεται λοιπόν;
“Τα προβλήματά μου δεν είναι τόσο σοβαρά.”
Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά θέματα να τον απασχολούν. Δεν είναι διαγωνισμός. Θα περπατούσατε με χαλίκια στα παπούτσια σας;
“Θα πρέπει να είμαι ικανός να λύσω μόνος μου τα προβλήματά μου.”
Κανείς δεν γνωρίζει τα πάντα και δεν χρειάζεται. Όταν έχει βλάβη το αυτοκίνητό μας απευθυνόμαστε σε μηχανικό. Όταν υπάρχουν συναισθηματικά ζητήματα που μας απασχολούν, ένα άτομο εκπαιδευμένο μπορεί να μας καθοδηγήσει με μια πιο αντικειμενική κρίση.
“Αν ξεκινήσω θεραπεία, θα πρέπει να συνεχιστεί για πάντα;”
Όχι, αν δεν θέλετε. Μπορεί να έχετε ένα πολύ συγκεκριμένο ζήτημα να σας απασχολεί ή μετά από ένα διάστημα συνεδριών να αισθανθείτε ότι δεν χρειάζεστε άλλη υποστήριξη. Η σχετική συζήτηση με τον ψυχολόγο σας θα σας βοηθήσει να κρίνετε για πόσο θα συνεχίσετε.
“Θα πρέπει να αποκαλύψω όλες τις απόκρυφες σκέψεις στον ψυχολόγο μου.”
Η αλήθεια είναι πως αντίθετα με ό,τι ακούγεται οι ψυχολόγοι δε διαβάζουμε τη σκέψη. Οπότε θα πρέπει να μας δώσετε εσείς τις σχετικές πληροφορίες. Σε καμία περίπτωση δεν πιέζουμε να μάθουμε με το ζόρι όλα τα εσώψυχά σας. Μπορείτε να μας πείτε μέχρι εκεί που θέλετε, εμείς ακολουθούμε το δικό σας ρυθμό. Μας αρκεί να είστε, κατά το δυνατόν. ειλικρινείς στις δηλώσεις σας.
“Θα αισθάνομαι ότι με κρίνουν.”
Όχι, ο ψυχολόγος δεν είναι εκεί για να σας κρίνει, ούτε είναι υπεράνω των ανθρώπων που ζητούν τη βοήθειά του. Η θεραπευτική σχέση είναι ισότιμη και αυτό στο οποίο εκπαιδευόμαστε μια ζωή είναι η ενσυναίσθηση και η κατάλληλη ανταπόκριση, όχι η κατάκριση.
“Ανησυχώ ότι ο ψυχολόγος μου θα γίνει το “δεκανίκι” μου.”
Κάθε ψυχολόγος που σέβεται το επάγγελμά του έχει ως στόχο του και στόχο σας να τον χρειάζεστε σταδιακά όσο γίνεται και λιγότερο.
“Εάν μιλήσω για κάτι, θα αισθάνομαι πως πρέπει να κάνω κάποιες αλλαγές.”
Δε θα σας πιέσουμε να κάνετε αλλαγές. Όλοι αισθανόμαστε άγχος και φόβο μπροστά στις αλλαγές γιατί είναι άγνωστο το τι φέρνουν. Είναι απόλυτα λογικό να φοβάστε όποτε βρίσκεστε σε άγνωστα εδάφη. Όλοι οι άνθρωποι φοβούνται όταν βρίσκονται σε άγνωστα εδάφη.
“Με ανησυχεί το τι μπορεί να μάθω για τον εαυτό μου.”
Όλοι έχουμε τη σκοτεινή μας πλευρά. Δεν είναι πάντα ευχάριστη. Γνωρίζοντας όμως καλύτερα τον εαυτό μας, τις δυνατότητες, τις αδυναμίες, τις σκοτεινές γωνιές μας, είναι ένα ακαταμάχητο όπλο για φέρουμε την πληρότητα στη ζωή μας.
“Έχω ανάμεικτα συναισθήματα σχετικά με το να ξεκινήσω συμβουλευτική ή ψυχοθεραπεία, μήπως αυτό σημαίνει πως δεν είναι για μένα;”
Τα ανάμεικτα συναισθήματα έχουν να κάνουν με τα περί αλλαγής και φόβου που αναφέρθηκαν νωρίτερα. Η συμβουλευτική και η ψυχοθεραπεία είναι μια αλλαγή στη ζωή μας η οποία μόνο θετικά μπορεί να μας αποφέρει και, ναι, είναι για σένα όπως είναι για όλους. Εάν υπερβούμε την εσωτερική μας αντίσταση στη θεραπεία, που ουσιαστικά είναι ο φόβος για το άγνωστο, θα μπορέσουμε να γευτούμε τα πλούσια πλεονεκτήματά της. Τα πλεονεκτήματα της ψυχολογικής θεραπείας, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνουν: μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ενισχυμένη θετική διάθεση, μειωμένο άγχος και κατάθλιψη, πιο αποτελεσματική λήψη αποφάσεων, βελτιωμένες διαπροσωπικές σχέσεις, αυξημένη εργασιακή ικανοποίηση.
Μάθετε Περισσότερα
Ψυχολογία και αδυνάτισμα
Η ψυχολογία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια για αδυνάτισμα. Η διάθεση μπορεί να επηρεάσει την επιλογή τροφής. Ακόμη, η τροφή μπορεί να επηρεάσει και να αλλάξει τη διάθεσή μας. Υπάρχει επομένως μια αμφίδρομη σχέση. Σε πρόσφατη έρευνα 1.328 ψυχολόγοι ρωτήθηκαν τι θεωρούν με βάση την εμπειρία τους σημαντικό για το αδυνάτισμα. Το 44% απάντησε την κατανόηση και διαχείριση συμπεριφορών και συναισθημάτων που σχετίζονται με την διαχείριση του βάρους.
Το στρες φαίνεται ότι αυξάνει την όρεξη για τροφές που θα μας δώσουν γρήγορα αρκετή ενέργεια και ικανοποίηση, πλούσιες σε λιπαρά και ζάχαρη. Εξαιτίας του έντονου άγχους δεν τρώμε με ενσυνειδητότητα, με αποτέλεσμα να καταναλώνουμε περισσότερη τροφή από όση χρειαζόμαστε.
Συχνά άτομα με δυσκολία να διαχειριστούν τα συναισθήματα τους ή στρεσογόνες καταστάσεις που βιώνουν, στρέφονται στο φαγητό για να νιώσουν καλύτερα.
Η ανία μπορεί, επίσης, να μας κάνει να στραφούμε στο φαγητό. Πολλοί άνθρωποι τρώνε από βαρεμάρα και συχνά μπροστά στον υπολογιστή ή την τηλεόραση μην ελέγχοντας την ποσότητα φαγητού που καταναλώνουν.
Η στενοχώρια, η λύπη, η απογοήτευση συχνά οδηγούν στην κατανάλωση υψηλής θερμιδικής αξίας τροφών, το γνωστό «συναισθηματικό φαγητό». Έτσι όμως, δεν μαθαίνουμε να εκφραζόμαστε και να βρίσκουμε πιο αποτελεσματικούς τρόπους επίλυσης προβλημάτων. Η δράση του φαγητού είναι βραχυπρόθεσμη, δεν λύνει κανένα πρόβλημα και γίνεται συνήθεια που δεν μπορούμε να σταματήσουμε εύκολα.
Τι μπορεί να μας βοηθήσει στην προσπάθεια για αδυνάτισμα
Εστιάζουμε στο φαγητό ως κάτι που χρειαζόμαστε όταν πεινάμε, όχι σαν επιβράβευση, τιμωρία, ανακούφιση. Έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε να αγαπάμε τροφές όπως η σοκολάτα, και να τις απολαμβάνουμε χωρίς τύψεις.
Μαθαίνουμε τρόπους διαχείρισης δυσάρεστων συναισθημάτων. Όσο προσπαθούμε να τα καταπιέσουμε, τόσο δυναμώνουν και γίνεται δυσκολότερο να τα διαχειριστούμε.
Αντικαθιστούμε το στρες και την ανία με ευχάριστες δραστηριότητες. Αυτό θα βοηθήσει να αποσπάσουμε την προσοχή μας και να εστιάσουμε ξανά με καθαρότερο μυαλό. Επίσης, θα γεμίσουν οι ώρες που μπορεί να νιώθουμε βαρεμάρα, η οποία οδηγεί στην κατανάλωση φαγητού.
Είναι σημαντικό να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης που μας βγάζει από τον στόχο μας:
«Έφαγα κάτι που δεν έπρεπε, αφού το χάλασα, ας το χαλάσω τελείως σήμερα και ξεκινάω από αύριο/ βδομάδα». Επανερχόμαστε το συντομότερο και νιώθουμε καλά γιατί δεν αφεθήκαμε και πήραμε τον έλεγχο. Αυτοί που τα καταφέρνουν στο αδυνάτισμα δεν είναι όσοι δεν βγαίνουν ποτέ από το πρόγραμμα, αλλά εκείνοι που επιστρέφουν αμέσως.
Σκέψεις όπως «Δεν θα τα καταφέρω ποτέ» μας σαμποτάρουν και δεν μας βοηθούν να συνεχίσουμε την προσπάθεια.
«Αφού δεν τα κατάφερα παλιότερα, δεν θα τα καταφέρω ούτε τώρα». Μια προηγούμενη εμπειρία δε συνεπάγεται ότι θα ξανασυμβεί. Ας δούμε τι δεν λειτούργησε στο παρελθόν και ας κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές.
«Πρέπει να χάσω το βάρος σε μια εβδομάδα, ένα μήνα, σε μια μέρα αν γίνεται». Η απογοήτευση για το μη γρήγορο αδυνάτισμα σαμποτάρει την προσπάθεια. Βάζουμε ρεαλιστικούς στόχους, τους σπάμε σε μικρότερους και προσπαθούμε για κάθε έναν.
«Είναι πολύ δύσκολο» Ξεκινάμε με ένα υγιεινό διατροφολόγιο χωρίς υπερβολές και στερήσεις για να κάνουμε κάτι καλό στον εαυτό μας. Το αντιμετωπίζουμε ως θετική εμπειρία και δεν ξεκινάμε με την σκέψη ότι κάνουμε κάτι δύσκολο και δυσάρεστο.
Επιβραβεύουμε τον εαυτό μας. Προσφέρει ικανοποίηση για όσα πετύχαμε και μας ενισχύει να συνεχίσουμε την προσπάθεια.
Αναγνωρίζουμε το είδος της πείνας που νιώθουμε. Αν είναι συναισθηματική και όχι φυσική πείνα, βρίσκουμε διαφορετικούς τρόπους ανακούφισης, όπως ένα χαλαρωτικό μπάνιο, ένα ζεστό ρόφημα, ένα περίπατο, συζήτηση με κάποιον, οτιδήποτε μπορεί να μας χαλαρώνει. Όταν φάμε συναισθηματικά, θα νιώσουμε καλά πρόσκαιρα, αλλά αν δεν το κάνουμε ο στόχος μας για αδυνάτισμα θα είναι πιο κοντά.
Δεν κρατάμε “ανακουφιστικές” τροφές στο σπίτι για όσο διάστημα κάνουμε προσπάθεια για αδυνάτισμα. Ακόμη, παίρνουμε στη δουλειά φαγητό από το σπίτι και ελέγχουμε καλύτερα την ποιότητα και την ποσότητά του.
Φροντίζουμε την υγεία μας, κάνουμε συχνή, έστω ελαφρά, φυσική άσκηση, αφιερώνουμε χρόνο για χαλάρωση, κρατάμε επαφή με άλλους ανθρώπους και κοιμόμαστε καλά. Η έλλειψη ύπνου οδηγεί σε στρες και το στρες σε φαγητό.
Ίσως έχουμε μάθει να τρώμε με συγκεκριμένο τρόπο. Κάτι που μαθαίνεται όμως μπορεί να ξε-μαθευτεί και να μαθευτεί στη θέση του κάτι καινούργιο και να αποκτήσουμε νέες διατροφικές συνήθειες.
Πηγή:
Μάθετε Περισσότερα
Βία κατά των Γυναικών
Η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών αποτελεί μια μέρα ορόσημο για τις γυναίκες και θηλυκότητες όλου του κόσμου που δέχονται αυτή τη βία. Είναι ημέρα αγώνα και ορατότητας για ένα καθημερινό, παγκόσμιο φαινόμενο που παραμένει «αόρατο» και συγκαλύπτεται από βολικούς μύθους και κοινωνική ανοχή.
Η έμφυλη βία, πυρήνας της ιστορικά διαπιστωμένης έμφυλης ανισότητας που οδήγησε και οδηγεί σε διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, μας αφορά όλες και όλους.
Θύμα της βίας μπορεί να είναι οποιαδήποτε γυναίκα. Δεν συμβαίνει σε παλαιότερες εποχές, συντηρητικότερες κοινωνίες, σε κάποιες «άλλες», κάπου «αλλού». Εκατομμύρια γυναίκες, νεαρά κορίτσια, θηλυκότητες και ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσωπα σε όλο τον κόσμο, χιλιάδες γυναίκες και στη χώρα μας, πλήττονται στις μέρες μας καθημερινά από την πιο βάναυση μορφή κοινωνικού ελέγχου στις ζωές και τα σώματά μας.
Θύμα της βίας μπορεί να είναι οποιαδήποτε ανεξαρτήτως τάξης, εθνότητας, θρησκείας, ηλικίας, μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου, σεξουαλικού προσανατολισμού, πολιτισμικών και γλωσσικών χαρακτηριστικών. Ωστόσο, οι άνεργες, οι φτωχές γυναίκες, οι μετανάστριες και οι προσφύγισσες είναι περισσότερο ευάλωτες γιατί δεν έχουν οικονομική ανεξαρτησία και κοινωνική υποστήριξη.
Η έμφυλη βία σε όλες της τις μορφές (λεκτική, ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική, οικονομική), προκαλεί πολλαπλά τραύματα στα άτομα που τη βιώνουν.
Αρκεί να αναφερθεί πως 137 γυναικοκτονίες καταγράφονται κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο. Γυναίκες που δολοφονούνται από συζύγους ή/και συγγενείς επειδή η τοξική αρρενωπότητα, σε διάφορες εκδοχές της, θεωρεί ότι μπορεί να ασκεί βία για το «σωφρονισμό» μας, βία ακόμα και ανθρωποκτόνα.
Στην Ελλάδα για το 2019 έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα 11 γυναικοκτονίες. Επιπλέον, χιλιάδες είναι οι γυναίκες, θύματα στη συντριπτική τους πλειοψηφία ενδοοικογενειακής βίας, που καταφεύγουν και καταγράφονται κάθε χρόνο.
Έχει υποστηριχθεί ότι το άγχος και η πίεση που προκαλεί η ανέχεια κάνει τους άντρες βίαιους απέναντι στις γυναίκες. Αυτή η ερμηνεία όμως δικαιολογεί κατά ένα τρόπο τους θύτες και μεταβιβάζει την ευθύνη σε κάτι γενικό και απρόσωπο όπως είναι η οικονομική κρίση. Η βία κατά των γυναικών είναι ένα διαταξικό φαινόμενο και οι μηχανισμοί της έχουν ένα κοινό υπόβαθρο, αυτό της κυριαρχίας, της άσκησης εξουσίας πάνω στον Άλλο και της επιβεβαίωσής της. Είναι ο ολοκληρωτικός μηχανισμός της καθυπόταξης των γυναικών που τις καθιστά έρμαια της “δύναμης” των ανδρών. Άρα, η βία κατά των γυναικών συνιστά καλά κρυμμένο στα άδυτα της ιδιωτικότητας και της “αγίας οικογένειας” πυρήνα της πατριαρχίας.
Στην Ελλάδα ο νόμος 3500/2006 συνιστά το νομικό πλαίσιο αντιμετώπισης της κακοποίησης που υφίστανται οι γυναίκες ενώ έχουμε και δομές που βοηθούν τις κακοποιημένες γυναίκες και αναδεικνύουν το πρόβλημα. Η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900, τα Συμβουλευτικά κέντρα κατά της ενδοοικογενειακής βίας, οι Ξενώνες φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών είναι ορισμένες από αυτές τις δομές. Η αύξηση των καταγεγραμμένων περιστατικών δείχνει ότι το πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών δέχεται πλέον περισσότερη ορατότητα στην ελληνική κοινωνία και αυτό βοηθά όλο και περισσότερες γυναίκες να ξεπεράσουν τους φόβους τους και να απευθυνθούν κάπου για βοήθεια.
Ας σταθούμε στο πλάι τους! Ας τις ακούσουμε πραγματικά, τι φοβούνται, τι χρειάζονται. Ας μην τους πούμε τι θα κάναμε εμείς στη θέση τους, τι νομίζουμε ότι πρέπει να κάνουν ή τι νομίζουμε εμείς ότι είναι καλύτερο για εκείνες και τα παιδιά τους. Ας τους πούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να τις διευκολύνουμε να αντιμετωπίσουν τους φόβους και τις ανάγκες τους.
Πηγές: Διοτίμα | socialpolicy.gr
Μάθετε Περισσότερα
Το άγχος των social media οδηγεί σε εξάρτηση
Οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (social media) εξαρτώνται όλο και περισσότερο σε αυτά, παρά το γεγονός ότι τους προκαλούν άγχος, σύμφωνα με νέα έρευνα την οποία επικαλείται η Science Daily. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook και το Instagram, προκαλούν άγχος, γνωστό και ως τεχνολογικό στρες (technostress). Ωστόσο, οι χρήστες για να το αντιμετωπίσουν μεταπηδούν από το ένα κοινωνικό δίκτυο στο άλλο ή σε ποικίλες δραστηριότητες εντός του κοινωνικού δικτύου χωρίς να κλείνουν το μέσο που “γεννά” το στρες.
Αν και φαίνεται παράδοξο, οι χρήστες των social media χρησιμοποιούν άλλες δραστηριότητες του κοινωνικού δικτύου για να αποφύγουν το άγχος που τους προκαλεί κάποια από αυτές, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο μια σύγχυση ανάμεσα στο άγχος και στην εξαναγκαστική χρήση του μέσου. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι χρήστες αντάλλασσαν μηνύματα ή τσέκαραν τα νέα ή έκαναν νέες δημοσιεύσεις ανάλογα με το αν κάποια από αυτές τις δραστηριότητες τους προκαλούσε άγχος. Αυτή η συμπεριφορά αυξάνει την πιθανότητα εξάρτησης από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς χρησιμοποιούνται διαφορετικές δραστηριότητες του ίδιου του μέσου για μεγάλες χρονικές περιόδους.
Όταν οι ίδιοι οι παράγοντες που προκαλούν το στρες χρησιμοποιούνται και ως τρόποι αντιμετώπισης του, οι χρήστες των social media μένουν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στο ίδιο περιβάλλον και δεν αναζητούν εναλλακτικές δραστηριότητες μακριά από αυτό δημιουργώντας μια εξαρτητική συμπεριφορά.
Διερευνήθηκαν ακόμη οι διαφορετικές μορφές που μπορεί να πάρει το άγχος από τα social media (π.χ. αίσθηση ότι εισβάλουν στην προσωπική τους ζωή, υπερβολικές κοινωνικές απαιτήσεις) και εξετάστηκαν δύο διαφορετικοί τρόποι αντιμετώπισης του άγχους που προέρχεται από αυτά. Στον πρώτο τρόπο οι συμμετέχοντες απενεργοποιούσαν το μέσο που τους προκαλούσε το άγχος και ασχολούνταν με άλλες εναλλακτικές δραστηριότητες, όπως η επικοινωνία με άλλα μέλη της οικογένειας. Η δεύτερη στρατηγική μείωσης του άγχους χαρακτηρίστηκε από δραστηριότητες εντός του ίδιου του κοινωνικού δικτύου, μέθοδος που ήταν συχνότερη στους πιο τακτικούς χρήστες και μπορεί δυνητικά να οδηγήσει σε εξάρτηση.
Η αντιμετώπιση του τεχνολογικού στρες μέσω ποικίλων δραστηριοτήτων εντός ενός κοινωνικού δικτύου είναι ένα νέο ενδιαφέρον φαινόμενο, καθώς υποδηλώνει πως οι άνθρωποι προσλαμβάνουν διαφορετικά το τεχνολογικό στρες από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθαυτά.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Μάθετε Περισσότερα